Naar de Libelle website
  
Libelle blogs

Doordrijvers

Gisteren was het weer van dattum: een etentje bij een bevriend koppel thuis, heel informeel, gezellig wat hapjes en drankjes. Bij het binnenkomen, tijdens het kussen, telde ik als een neuroot vliegensvlug de bestekken op de fraai gedekte tafel: ééntweedrieviervijfzes. De gastvrouw en gastheer hadden dus een nieuwe kandidate uitgenodigd. Ik kon het al vermoeden, omdat er bij de invitatie teveel gevraagd werd of ik iemand ging meebrengen. Nu, als ik het niet van plan was, zouden zij deze taak wel voor mij opnemen. Zij wisten toch wel met wie ze me konden gelukkig maken, of niet soms?

Treurig, anders kan ik deze koppelarij niet noemen. Treurig en onverstandig. Alsof ik na mijn scheiding een ziekte had opgelopen, waardoor ik compleet communicatiegestoord geworden was. “HELP MIJ!” flikkerde er in neonletters op mijn voorhoofd, althans, dat dachten mijn vrienden. Vanavond zouden de zinnen met dubbele bodems en de woordspelingen weer met een geforceerde glimlach moeten worden beantwoord, terwijl ik intussen gegeneerde blikken van verstandhouding zou wisselen met een vrouwelijke alleenstaande, die men mij op een dienblad tegelijk met de gerechten aanbood. Om moedeloos van te worden.

In tegenstelling tot mijn vrienden hebben mijn kinderen nooit dergelijke verrassingen voor mij in petto, gelukkig maar. Ze hebben het druk genoeg met hun eigen relatieleven. Dochter Maxime, van wie ik tot voor kort dacht dat Ken van Barbie en ikzelf de enige mannen in haar leven waren, heeft recent het licht gezien. Dat werd mij duidelijk op de zondagmarkt in Antwerpen, waar we allerlei lekkers kochten aan de verschillende kraampjes. Plots trok Max aan mijn mouw.
“Paps?”
“Ja?”
“Moeten we geen kaas hebben?”
“We hebben bijna niks meer in huis, dus dat lijkt me wel een goed idee, Max.”
“Daar, aan dat kraam, paps, daar heb ik heel lekkere kaas gezien.” Ze duwde me de juiste richting uit.
“Welke kaas wil je, schat?”
Ze leek me eerst niet te horen. Met schitterogen staarde ze naar een opgeschoten slungel met een blonde bles, die achter de toonbank aan het meehelpen was. Hij had compleet geen oog voor haar; zij des te meer voor hem.
“Max?”
“Uh, paps, je weet toch dat ik helemaal geen kaas lust? Neem wat mee voor jou!”

Ik vraag me af of dat zal blijven duren, dat winkelen in functie van een aantrekkelijke verkoper. Het lijkt me in elk geval romantischer dan een vooraf geselecteerde tafelgenote.

Gepubliceerd door Libelle redactie om 08:49 am | | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Reacties
Reageer

 


Lees ook:    flair.be | milozine.be | humo.be | kieskeurig.be | xquis.com | zappybaby.be | comeva.be | teveblad.be | storymagazine.be