Libelle blogs
Filosofische Gesprekken
Maxime ligt onderuit gezakt in de club, ik lig in de sofa. Beiden kijken we naar een of ander onbenullig programma op TV. Er wordt een tijd helemaal niet gesproken, zoals dat alleen kan bij personen die elkaar al lang kennen en deze vorm van stilte niet als ondraaglijk beschouwen. Als er iets wordt gezegd, zal dat van essentiële aard moeten zijn.
“Papa, wil je het licht van de staande lamp even dimmen?”
De club is vier meter van de lichtbron verwijderd, de sofa anderhalve meter. Mathematisch gezien bevind ik mij dus het kortste bij de schuifschakelaar. Ik heb echter geen zin om op te staan en ik heb allerminst last van het licht. Ik laat haar vraag bijgevolg aan mij voorbij gaan.
“Papa!! Alstublieft! De lamp!”
Ik draai me op mijn zij en steek van wal met een verhaaltje, dat mijn dochter zichtbaar enerveert.
“Persoon A woont vijf kilometer van een restaurant en heeft grote honger. Persoon B woont slechts vijftig meter van datzelfde restaurant, maar heeft pas gegeten. Welke persoon gaat er tenslotte naar dat restaurant, denk je?”
“Papa, er bestaat zoiets als onbaatzuchtigheid,” zegt ze. “Je stelt me teleur.”
Daar heb ik niets van terug. Met zo’n mooi en moeilijk begrip heeft ze me onmiddellijk op mijn plaats gezet. Met enige moeite wroet ik mij uit de zetel en dim de verlichting.
“Dank u, papa. Goed gedaan.”
Het baasje van Fido de Hond had het niet beter kunnen verwoorden.
Reacties
Reageer
Libelle cover
Libelle Blogs
Archief
- juli 2009
- juni 2009
- mei 2009
- april 2009
- maart 2009
- februari 2009
- januari 2009
- mei 2008
- april 2008
- januari 2008
- december 2007
- november 2007
- oktober 2007
- september 2007
- augustus 2007
- juli 2007
- juni 2007
- mei 2007
- april 2007
- maart 2007
- februari 2007
- januari 2007
- december 2006
- november 2006
