Naar de Libelle website
  
Libelle blogs

Libelle lezen

“Ik zie ze nog klaarstaan, met hun rugzakje. Maar papa kwam weer niet,” leest Maxime me voor. Ze kijkt me peinzend aan.
“Dat zou jij nooit doen, papa. Maken andere kinderen dat echt mee?”
Geïnteresseerd bladert ze verder in het nummer van Libelle.

Gisteren heb ik het tijdschrift samen met andere inkopen meegebracht uit het warenhuis. Als tijdelijke huisblogger ben ik nieuwsgierig naar de onderwerpen die in de reportages aan bod komen. Een van de titels heeft mijn dochter zojuist hardop uitgesproken.
“Hé, jouw boek staat er ook in!” roept ze. “Kijk!... Papa Schrijft! Dat ben jij!”
Ze heeft dus mijn tweede reden ontdekt voor de aanschaf van Libelle. Enige ijdelheid is mij niet vreemd, maar daar doe ik niemand kwaad mee.

Intussen zit Alexander al een hele tijd op zijn kamer stommetje te spelen. Na een uiterst gezellige maaltijd is de stemming compleet omgeslagen naar aanleiding van een banaal gesprek over de verdeling van de huishoudelijke taken. Ik weet het, bij adolescenten ligt het testosterongehalte soms zo hoog dat ze uit hun dak gaan bij de geringste aanleiding. Ouders kennen dat wel: heel luid en verontwaardigd roepen, met de deuren slaan en een tijd in afzondering stoom afblazen. Hoe herken ik mijn eigen jeugdjaren in zijn impulsieve reacties! Gelukkig zijn die buien vrij uitzonderlijk en waaien ze snel over. Dan wordt Alexander opnieuw de aangename jongeman en lieve broer die hij gewoonlijk is. Maar op het moment dat zijn gemoed overloopt, op dat eigenste moment zelf, bekruipt me soms de zin om zijn rugzakje klaar te zetten, mijn rug even naar hem toe te draaien. Dat zal mijn testosteron zijn dat zich manifesteert, gelukkig niet meer met pieken…     
 


Gepubliceerd door Libelle redactie om 08:15 am | | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Reacties
Reageer

 


Lees ook:    flair.be | milozine.be | humo.be | kieskeurig.be | xquis.com | zappybaby.be | comeva.be | teveblad.be | storymagazine.be