Libelle blogs

2010 komt er aan!

Mensen, wat gaat de tijd toch vlug, hé! Gisteren... was je nog een kind dat, verwachtingsvol, wel honderdmaal haar cadeautjes bevoelde onder de kerstboom van je warme thuis. Een Piet Pinter en Bert Bibberstrip want Suzanne was je idool.  Én een blauwe Bic. Zo'n magisch schrijfmiddel dat je met één klik aan en af kon zetten... Prachtige hebbedingetjes voor een kind van zeven... toen. En vandaag... vergaar je alle cadeautjes voor kids en kleinkids want straks gaat het richting Hasselt. Daar gaan we van Oud naar Nieuw vieren! In het nieuwe huis van dochter 2.  Vind 2010 een mooi, rond getal, behalve die hoekige 1 dan...Maar je kan niet alles hebben hé. Er zal altijd wel ergens een hoekje áf zijn aan je geluk of plezier... 2010 is ook het jaar waarin ik 60 word. Mijn zus en ik hebben er gisteren nog samen om gegniffeld. ( Zij is nog een 'piepkuiken' van bijna 55!) - Jennemieke, nu heb jij bijna een zus van zestig. Ik zal me toch anders moeten gaan gedragen, hoor. Meer "mature" bedoel ik... Maar je bent wie je bent hé. Alleen je uiterlijk verandert...een beetje. Een ietsje milder hoop ik wel geworden te zijn "as time goes by". Alhoewel. Gisteravond zag ik Mies Bouwman op tv. Zij wordt vandaag 80. En ze zag er schitterend uit! Ze zei ook iets moois over liefde. "Liefhebben is samen uitkijken naar morgen."Hoop dat ik dat nog kan zeggen op mijn tachtigste en ik wens voor jullie allen vansgelijke! Straks een prachtig, spetterend, gezellig, intiem (zelf in te vullen) feest toegewenst aan iedereen. En voor morgen een gezond en blij Nieuw Jaar. 2010... here we come!

Gepubliceerd door Claire A. om 06:38 am | Permalink | Reacties (0)

Let it snow, let it snow, let it snow...

Ook een paar dagen sneeuw geruimd voor je deur? In onze straat is dat een must. Ik verdenk er zelfs sommige buren van dat ze je er, stiekem, op afwegen! Grapje! Maar, in alle ernst, men zou toch vele mensen op hun burgerzin moeten wijzen. Je eigen stukje stoep sneeuwvrij maken, zou het 'sneeuwstappen' voor iedereen veel vergemakkelijken! Moest mijn zoon er ook op attent maken.- Strooi zout, jongen, want als iemand voor je deur uitglijdt en z'n nek (!) breekt, ben jij verantwoordelijk! En hij nam het nog aan ook! -Hij wist dat gewoon niet! (hiaat in zijn opvoeding). En zo zijn er velen... aan de stoepen te zien... "Kinderen opvoeden", hm, blijft toch een levenslange taak....Dát had ik nu bij hem overgeslagen... Hij is de derde in ons gezin, hé... Lieve bloglezers, ik wens jullie sfeer - en liefdevolle, kaarsjes- en cadeautjesrijke kerstdagen, samen met familieleden en vrienden  en een gezond,  hoopbrengend en vrolijk 2010. Proost, folks!  

Gepubliceerd door Claire A. om 11:00 pm | Permalink | Reacties (0)

Libelle Feest!

Mensen, mag ik nu ook eens "stoefen"? 't Is te nemen of te laten: ik doe het toch. Dat ik dat nog mag meemaken, snif... Mijn kleindochter Hélène ( aged 6 from December 5!) op de cover van Libelle Feest én...nóg eens drie keer binnenin: p 56, 68 én 90 (middenin)! Hélène, 'the covergirl'. Héél geconcentreerd aan het werk! En als klap op de vuurpijl: Oliver, samen met een blonde schone (!) van wie hij, I heard it through the grapevine, naar 't schijnt héél érg gecharmeerd was ( zodat hij haar zelfs een liefkozende 'klap op de bibs' verkocht. De redactie spreekt er nog van!) op p 86. Dat belooft voor later. Pas op, er staan nog andere mooie, toffe en lieve kindjes in, hé...Maar wars van het feit (hm) dat mijn kleinkids er in stralen, vind ik het ook een prachtig "hebbeding". Boordevol, ik citeer: inspiratie, ideeën en recepten voor elk feest. Uitgegeven bij Lannoo. Een tof  kerstcadeau. ( 'k Zit niet mee in de verkoopscampagne, hoor. Dus 'k verdien er ook niets aan! 't Is "in alle eerlijkheid"). En natuurlijk voor onze familie 'een collector's item'. Of wat had je anders gedacht?!

Gepubliceerd door Claire A. om 09:12 am | Permalink | Reacties (0)

Le bien-aime ou mal-aime?

Keek u ook naar 'Phara' vorige dinsdag? Wel, ik ook. Wou die door Humo sedert weken totaal verguisde man nu ook eens aan't woord horen. Gewoon objectief. Zonder afbreuk te willen doen aan de ernst van de situatie. Had een week ervoor het relaas gehoord van een journalist van Humo. Nu dus the big boss himself. En ik vond, eerlijk gezegd, dat hij een goede beurt maakte. Ik ken die man natuurlijk niet. Moet niet met, of ( fig.!) onder, hem werken. Ben niet gecharmeerd door hem. Maar ik voelde ook geen aversie. Hij legde heel de toestand klaar en duidelijk en juist  uit. Voor een buitenstaander heel verstaanbaar. Voor de gedupeerden uiteraard een persoonlijke ramp. Op de vraag van Phara 'hoe hij omgaat met de kritiek in Humo', vond ik dat hij heel tolerant reageerde. Hij werd zelfs sympathiek in mijn ogen.'Dat hoort nu eenmaal bij de cultuur van dat blad'. Iets van die strekking.  En ik vraag mij af welke andere manager van een bedrijf zich zo visueel belachelijk zou laten maken. De laatste weken hebben we de directies van ondernemingen als Opel, DHL etc hun uitleg horen doen over al die mensen die ontslagen worden of ver buiten onze grenzen moeten gaan werken. Allen even clean en duidelijk. De schuld ligt bij de internationale, economische crisis. Daar zijn ze het allen roerend over eens. Maar zouden zij ook stilstaan bij de, stuk voor stuk,  persoonlijke drama's van hun werknemers? Of nachten wakker liggen  met de vraag of ze wel de juiste beslissingen en herschikkingen getroffen hebben? Met kerst in het verschiet. Ik hoop het echt. Het zijn toch ook maar mensen. En de moppen over de genaamde Aimé, wat hij ook moge uitgespookt hebben, die ik in 't begin nog wel grappig vond vertonen, zo langzaam, een baard van hier tot in Antwerpen! Krijg meer en meer heimwee naar de vlijmscherpe, journalistieke analysepareltjes van Willy Courteaux. Remember. 'k Word oud, folks!

Gepubliceerd door Claire A. om 12:01 pm | Permalink | Reacties (0)

Prettig druk!

Sorry, mensen, 'k heb jullie véél te lang in de kou laten staan. Maar 'k had het zo druk! Druk met mijn huis.-Nieuwe vensters en een voordeur, weet je nog wel? 't Was wel even wachten. Vooral op 'De Deur'. ( 3 maand langer dan op de ramen!) Kreeg zelfs al opmerkingen in de trant van: "Allez, Claire, als je nu zo'n grote kosten doet dan had een nieuw deur er ook nog wel afgekund, zeker!" Maar het plaatje is geslaagd, al zeg ik het zelf. Ons huis is twee keer meer waard, vind ik!- Druk met de kleinkids.Druk met op reis gaan. Druk met de sociale contacten. Druk, druk, druk. Maar wel prettig druk. Ik klaag niet, hoor. En daarom heb ik maar ineens twee tekstjes in petto voor jullie. Gr-oe-t-j-e-s.

Gepubliceerd door Claire A. om 11:25 am | Permalink | Reacties (0)