Libelle blogs
Meidag in maart
Eindelijk! Het lentegevoel is er weer. De laatste weken kwam je alsmaar naar zon hunkerende mensen tegen. De winter duurde dan ook erg lang hé. Maar nu gaan we weer de goede kant op. Gelukkig. Je krijgt weer zin om aan allerlei noodzakelijke klussen in je huis te beginnen en ook de tuin is aan een flinke opknapbeurt toe. Maar alles op zijn tijd. Vandaag gaan we gewoon genieten van deze zonnige meidag in maart!
Dr Jekyll en Mr Hyde
Ook zo meegeleefd met de ouders die hun kind op zo'n gewelddadige manier verloren? Zelfs het vinden van de moordenaar kan hen geen soelaas bieden, want het liefste wat ze hadden zijn ze voorgoed kwijt. Het ergste is hen overkomen. En dat geldt ook voor de kindjes van de moordenaar! Hoe kan een mens, in 's hemelsnaam, zo tweeledig, zo slecht en zo ongeremd in elkaar steken. Dat gaat elk normaal verstand te boven. En toch...de menselijke psyche is ondoorgrondelijk. Niemand kent de gedachtegang van een ander. Wars van alle moderne snufjes en de nieuwste denkpistes. Gelukkig, wellicht ook voor hem, is de moordenaar nu vrij vlug gevonden. Als hij werkelijk twee persoonlijkheden in zich verenigt, dan moet zijn 'goede kant' toch al jaren een zware gewetenslast dragen... Of is hij werkelijk alleen maar de gekke, gewetenloze psychopaat, zonder een greintje empathie, die geniet van het pijndoen en doden van jonge medemensen? Zou je echt als moordenaar geboren kunnen worden? Allemaal vragen waarop wij, als leek, geen antwoord weten. Je hoopt alleen maar dat geen van je kinderen of kleinkinderen zo iemand ooit op hun pad tegenkomen. Zowel letterlijk als figuurlijk. 't Zal je buurman maar wezen...
2010 komt er aan!
Mensen, wat gaat de tijd toch vlug, hé! Gisteren... was je nog een kind dat, verwachtingsvol, wel honderdmaal haar cadeautjes bevoelde onder de kerstboom van je warme thuis. Een Piet Pinter en Bert Bibberstrip want Suzanne was je idool. Én een blauwe Bic. Zo'n magisch schrijfmiddel dat je met één klik aan en af kon zetten... Prachtige hebbedingetjes voor een kind van zeven... toen. En vandaag... vergaar je alle cadeautjes voor kids en kleinkids want straks gaat het richting Hasselt. Daar gaan we van Oud naar Nieuw vieren! In het nieuwe huis van dochter 2. Vind 2010 een mooi, rond getal, behalve die hoekige 1 dan...Maar je kan niet alles hebben hé. Er zal altijd wel ergens een hoekje áf zijn aan je geluk of plezier... 2010 is ook het jaar waarin ik 60 word. Mijn zus en ik hebben er gisteren nog samen om gegniffeld. ( Zij is nog een 'piepkuiken' van bijna 55!) - Jennemieke, nu heb jij bijna een zus van zestig. Ik zal me toch anders moeten gaan gedragen, hoor. Meer "mature" bedoel ik... Maar je bent wie je bent hé. Alleen je uiterlijk verandert...een beetje. Een ietsje milder hoop ik wel geworden te zijn "as time goes by". Alhoewel. Gisteravond zag ik Mies Bouwman op tv. Zij wordt vandaag 80. En ze zag er schitterend uit! Ze zei ook iets moois over liefde. "Liefhebben is samen uitkijken naar morgen."Hoop dat ik dat nog kan zeggen op mijn tachtigste en ik wens voor jullie allen vansgelijke! Straks een prachtig, spetterend, gezellig, intiem (zelf in te vullen) feest toegewenst aan iedereen. En voor morgen een gezond en blij Nieuw Jaar. 2010... here we come!
Let it snow, let it snow, let it snow...
Ook een paar dagen sneeuw geruimd voor je deur? In onze straat is dat een must. Ik verdenk er zelfs sommige buren van dat ze je er, stiekem, op afwegen! Grapje! Maar, in alle ernst, men zou toch vele mensen op hun burgerzin moeten wijzen. Je eigen stukje stoep sneeuwvrij maken, zou het 'sneeuwstappen' voor iedereen veel vergemakkelijken! Moest mijn zoon er ook op attent maken.- Strooi zout, jongen, want als iemand voor je deur uitglijdt en z'n nek (!) breekt, ben jij verantwoordelijk! En hij nam het nog aan ook! -Hij wist dat gewoon niet! (hiaat in zijn opvoeding). En zo zijn er velen... aan de stoepen te zien... "Kinderen opvoeden", hm, blijft toch een levenslange taak....Dát had ik nu bij hem overgeslagen... Hij is de derde in ons gezin, hé... Lieve bloglezers, ik wens jullie sfeer - en liefdevolle, kaarsjes- en cadeautjesrijke kerstdagen, samen met familieleden en vrienden en een gezond, hoopbrengend en vrolijk 2010. Proost, folks!
Libelle Feest!
Mensen, mag ik nu ook eens "stoefen"? 't Is te nemen of te laten: ik doe het toch. Dat ik dat nog mag meemaken, snif... Mijn kleindochter Hélène ( aged 6 from December 5!) op de cover van Libelle Feest én...nóg eens drie keer binnenin: p 56, 68 én 90 (middenin)! Hélène, 'the covergirl'. Héél geconcentreerd aan het werk! En als klap op de vuurpijl: Oliver, samen met een blonde schone (!) van wie hij, I heard it through the grapevine, naar 't schijnt héél érg gecharmeerd was ( zodat hij haar zelfs een liefkozende 'klap op de bibs' verkocht. De redactie spreekt er nog van!) op p 86. Dat belooft voor later. Pas op, er staan nog andere mooie, toffe en lieve kindjes in, hé...Maar wars van het feit (hm) dat mijn kleinkids er in stralen, vind ik het ook een prachtig "hebbeding". Boordevol, ik citeer: inspiratie, ideeën en recepten voor elk feest. Uitgegeven bij Lannoo. Een tof kerstcadeau. ( 'k Zit niet mee in de verkoopscampagne, hoor. Dus 'k verdien er ook niets aan! 't Is "in alle eerlijkheid"). En natuurlijk voor onze familie 'een collector's item'. Of wat had je anders gedacht?!
Le bien-aime ou mal-aime?
Keek u ook naar 'Phara' vorige dinsdag? Wel, ik ook. Wou die door Humo sedert weken totaal verguisde man nu ook eens aan't woord horen. Gewoon objectief. Zonder afbreuk te willen doen aan de ernst van de situatie. Had een week ervoor het relaas gehoord van een journalist van Humo. Nu dus the big boss himself. En ik vond, eerlijk gezegd, dat hij een goede beurt maakte. Ik ken die man natuurlijk niet. Moet niet met, of ( fig.!) onder, hem werken. Ben niet gecharmeerd door hem. Maar ik voelde ook geen aversie. Hij legde heel de toestand klaar en duidelijk en juist uit. Voor een buitenstaander heel verstaanbaar. Voor de gedupeerden uiteraard een persoonlijke ramp. Op de vraag van Phara 'hoe hij omgaat met de kritiek in Humo', vond ik dat hij heel tolerant reageerde. Hij werd zelfs sympathiek in mijn ogen.'Dat hoort nu eenmaal bij de cultuur van dat blad'. Iets van die strekking. En ik vraag mij af welke andere manager van een bedrijf zich zo visueel belachelijk zou laten maken. De laatste weken hebben we de directies van ondernemingen als Opel, DHL etc hun uitleg horen doen over al die mensen die ontslagen worden of ver buiten onze grenzen moeten gaan werken. Allen even clean en duidelijk. De schuld ligt bij de internationale, economische crisis. Daar zijn ze het allen roerend over eens. Maar zouden zij ook stilstaan bij de, stuk voor stuk, persoonlijke drama's van hun werknemers? Of nachten wakker liggen met de vraag of ze wel de juiste beslissingen en herschikkingen getroffen hebben? Met kerst in het verschiet. Ik hoop het echt. Het zijn toch ook maar mensen. En de moppen over de genaamde Aimé, wat hij ook moge uitgespookt hebben, die ik in 't begin nog wel grappig vond vertonen, zo langzaam, een baard van hier tot in Antwerpen! Krijg meer en meer heimwee naar de vlijmscherpe, journalistieke analysepareltjes van Willy Courteaux. Remember. 'k Word oud, folks!
Prettig druk!
Sorry, mensen, 'k heb jullie véél te lang in de kou laten staan. Maar 'k had het zo druk! Druk met mijn huis.-Nieuwe vensters en een voordeur, weet je nog wel? 't Was wel even wachten. Vooral op 'De Deur'. ( 3 maand langer dan op de ramen!) Kreeg zelfs al opmerkingen in de trant van: "Allez, Claire, als je nu zo'n grote kosten doet dan had een nieuw deur er ook nog wel afgekund, zeker!" Maar het plaatje is geslaagd, al zeg ik het zelf. Ons huis is twee keer meer waard, vind ik!- Druk met de kleinkids.Druk met op reis gaan. Druk met de sociale contacten. Druk, druk, druk. Maar wel prettig druk. Ik klaag niet, hoor. En daarom heb ik maar ineens twee tekstjes in petto voor jullie. Gr-oe-t-j-e-s.
Ons drietal
Al onze kinderen hebben het druk. Met hun gezin maar vooral, in deze periode, met hun job. Alledrie zitten ze in de Wereld van de Uitgeverij. Kim bij "De Dikke van Dale". Zij heeft het nu héél drúk met de voorbereidingen voor de Boekenbeurs! Karen werkt al ja-aren voor Sanoma en heeft het zéér drúk met vergaderingen en planningen en budgetten voor volgend jaar! En Wimjr is product-manager bij Media Planet, een bijlage bij De Standaard. Hij moet nog alles bewijzen want hij doet het nog niet zo lang. Is dan ook de jongste van mijn drietal. Heeft het dus enorm druk met sponsoring te zoeken, teksten te schrijven en de eindredactie te verzekeren. Liet een 'safe' job als leraar wiskunde in het onderwijs staan voor het avontuur... Maar hij is gelukkig. Ik zie zijn ogen stralen als hij, begeesterd, over zijn werk vertelt. En is dat eigenlijk niet het belangrijkste? Iets doen wat je graag doet en er hard voor werken. Daarin groeien en je horizon verbreden, in andere milieus vertoeven, interessante en/of creatieve mensen ontmoeten en... er nog geld mee verdienen ook! 'k Weet ik zit weer op mijn stokpaardje maar ik meen dat ook echt. Onze drie kinderen zullen altijd wel ergens goed terecht komen. Op eigen kracht. Die zelfstandigheid hebben we ze meegegeven. Aan alledrie. Raar hé, maar daar ben ik, het meeste, fier op!
Achilles
Onze huisdokter, dr. Bouwens zaliger (?) gedachtenis, zal mij bij mijn geboorte ook dáár wel vastgepakt hebben zeker. Nét zoals de moeder van Achilles toen ze hem in 'dat goedje' doopte dat hem onkwetsbaar, onoverwinnelijk en onsterfelijk moest maken... Wél bij mij is 't ook niet gelukt! ( grápje). 'k Zit hier met een achillespees die ferm pijn doet. Na één turnles nota bene. -" Mevrouw, ik zie een ferme doorbloeding van de pees," zei de specialiste van de echo, "en dat is goed bij een spier maar... niet bij een ...pees. U hebt geluk dat ze niet doorgeknakt is! U moet een hoge pijndrempel hebben want daar loopt u al langer mee!" Och, ja, ik voelde weleens iets in die buurt... Maar wie voelt er, op onze leeftijd, nu nooit eens iets? Eigenlijk, voel je vanalles maar een mens wil stoer blijven doen hé. Niet toegeven. - " Géén slippers meer, géén hoge hakken, géén fijne sandaaltjes... maar stevige schoenen met een brede hak en hogere 'contrefort'... Voorlopig ook geen lange wandelingen meer en zo weinig mogelijk de trap gebruiken..." Advies van onze huisarts. Heb schoenen gekocht in de duurste 'speciaalzaak' ( een jaap in mijn budget. Moet nu geen dure brillen meer kopen maar schoenen... Zo blijft een mens bezig!) van ons Pallieterstadje. Twee paar ineens! Mijn moeder kocht daar, op latere leeftijd (!), ook haar schoenen... De eigenares-verkoopster vroeg vriendelijk of ze mijn aankopen op de kaart van mijn, reeds negen jaar overleden, moeder mocht zetten... Zij had een heel kaartenarchief. Maar dat ging me een beetje te vér...
Proficiat, Karin!
Dat je het hebt aangedurfd een halt toe te roepen aan het snelgroeiende, nieuwe Moslimreactionisme in je school en elders. En om de juiste redenen... Karin Heremans, directrice van het Antwerpse Koninklijk Atheneum was tien jaar lang mijn buurvrouw. Dochters Manon en Elise waren bij ons 'kind aan huis'. Manon heeft zelfs een heel jaar lang Nederlands van mij gekregen in het eerste middelbaar. Dus ik ken hen vrij goed. Toevallig las ik een artikel over hen in De Morgen en het werd me warm om het hart. Ik hoor het je nog zeggen, Karin: " Claire, ik ga van de minpunten van die school, pluspunten maken! En daar ben je grotendeels in geslaagd! Je hebt er een multicultureel juweeltje van gemaakt! De lat pedagogisch hoog gelegd. Je leerlingen integratie, wederzijds respect en gelijkheid bijgebracht. Westerse waarden. Beginnend bij Taal. De sleutel tot succes. Ik kan me voorstellen, Karin, dat er heel wat getob en denkwerk en slapeloze nachten aan zijn voorafgegaan vooraleer je de stap durfde te zetten. Een hoofddoekenverbod is niet niks in een school waar de overgrote meerderheid Moslim is. We hebben het er jaren geleden al over gehad. We hoopten dat het over zou waaien. Dat het een 'modeverschijnsel' was... Dat de werkelijke betekenis, de onderdanigheid van de vrouw, zelfs aan de meeste tienermeisjes voorbijging. Maar toen voelde je dat de druk extremer werd. Dat moderne Moslima's, zonder hoofddoek, gepest werden. Je raakt niet aan Karin's leerlingen. Een school, háár school, moet een veilige, onafhankelijke haven blijven! En gelijk heb je! Het hek was van de dam. En je beslissing genomen. Trouwens je mag ook enorm fier zijn op je twee dochters. Twee toffe, zelfstandige, breeddenkende jonge vrouwen mét karakter en een mening. Proficiat, Karin, over heel de lijn! En wanneer spreken we nog eens af?
Rust
Die is weergekeerd. Dochter Karen en gezin zitten hoog ( en droog!) in Hasselt. De kindjes gaan er naar het buurtkleuterschooltje en maakten er al nieuwe vriendjes. Eigenlijk zonder de minste aanpassingsproblemen. Ons Noor is vol van 'haar' juf Miranda. Oliver zit weer bij een juf Rita. Een Limburgse ditmaal. Wat hem de grappige quote ontlokte: "Ik doe 'in de juf Rita's'!"En de zachte -g en de tragere en ietwat zangerige uitspraak waren ze toch al gewend van hun papa... En Ollie heeft, mét succes, zijn eerste stapjes in de voetbalwereld gezet! Bij Torpedo Hasselt... Je moet ergens beginnen hé! (Grápje!) Na de eerste training had hij al furore gemaakt in de kantine: hij was de enige die... plat water... dronk. "Wat drinken jullie nu?", moet hij geroepen hebben tegen zijn nieuwe voetbalmaatjes, "cola is slecht voor een voetballer!" De wijze raad van zijn opa indachtig! Mijn man had, stiekem, gehoopt dat zijn kleinzoon bij Lierse óf Lyra zou aantreden. Ik kén em! Hij ziet potentieel voetbaltalent én gedrevenheid in die kleine spruit...en herkent vooral veel van zichzelf in hem. Zowel uiterlijk als innerlijk... Maar wie weet? Zijn eerste voetbalmatch was in elk geval een 'persoonlijk' succes. Hij had vijf goals van de zes gescoord. "Je zag er eigenlijk maar ene overal, zowel aanvallend als verdedigend," dixit onze fiere dochter. Ze hadden wel met elf-zes verloren... tegen Diepenbeek. Opa kreeg het hele relaas van kleinzoon via de telefoon... Hoorde hem zeggen: "Toen opa voetbalde, verloor hij nóóit...van Diepenbeek!" 'Karakter aankweken' noemen ze dat in sporttermen. Volgende zondag rijdt hij, heel vroeg, naar Hasselt...
Hectisch
't Is weer druk ten huize van ondergetekende. Morgen verhuist dochter Karen met man en gezin naar hun vernieuwde, "nogniethelemaalaffe" nestje in Hasselt... Daarom blijven ze het weekend samen met hun kids bij ons logeren. Vandaag gaan we nog een paar 'noodzakelijke' spulletjes halen bij IKEA. En dit weekend staat ook de traditionele feesttent op "ons" middenplein met drie "feestavonden" voor de boeg: vandaag, receptie voor de buurtbewoners; morgen, de door manlief en mij voor de tiende keer georganiseerde quizavond en vrijdag, barbecue. Bóvendien trakteert dochter Kim ons Hélènetje op een weekendje Eurodisney "omdat ze naar 't eerste leerjaar gaat"! (-Dat hebben we met de jongens ook gedaan, mama!) En dus blijven Louis en Victor ook logeren hier. Nog niet alles, hoor. Zaterdagmorgen is het infovergadering in de school van Louis. Hij gaat nl. naar het eerste middelbaar. "Oma, wil jij dan met hem meegaan?" En 's namiddags is er nog een voetbaltornooi in Vremde. Dat zal opa wel voor zijn rekening nemen! En ondertussen loop ik hier rond met een "wattenkop" en "druilogen" want van vorige vrijdag heb ik ook nog een tweede lens! -" Och, schat, we zullen het wel overleven!" Zei mijn man gisteren lachend. Ach, we zien ze zo graag hé! Maar dat niemand ons komt vertellen dat zgn. 'senioren' niet actief genoeg zijn, hoor!! Ze zijn gewaarschuwd! Ik sta scherp! See you.
Il y avait le ciel, le soleil et la mer...
Onze driedaagse aan zee zit er weeral op. Spijtig. Perfecte dagen zijn zeldzaam in een mensenleven hé. Die moet je koesteren. En dat doen we ook. Zus, nichtje en ik. Gewoon onszelf zijn. Volledig ontspannen. Als uitgelaten tieners onbezorgd schaterlachen, herinneringen ophalen en doen waar wij zin in hebben... Zonder rekening te moeten houden met... wie dan ook. Vandaag volgt de anti-climax: word een lens gestoken in mijn andere oog. Het kan niet alle dagen feest en zondag zijn...
The morning after
Achteraf heb ik toch maar voor mijn zilveren sandaaltjes geopteerd. Manlief houdt niet zo van opzichtig. En gele schoenen... Draag ze, volgende week, wel in Knokke... Hm. ( Dan is het weer onze driedaagse "ladies'time" met zus en nichtje!) Wel, LL, "De Pastoor van Vremde" is een aanrader. Mooi kader; lekker, verfijnd eten; aangenaam, interessant gezelschap... Voor dat laatste moet je natuurlijk zélf zorgen hé. Bovendien hebben ze op de bovenverdieping een hele kamer ingericht voor kids... mét babysit op vrijdagavond. Beter kan niet hé. De volwassenen konden dus rustig 'dégusteren' en 'discussiëren' -'t viel nogal mee. We waren het deze keer roerend eens over the food, the drinks én...,naar onze mening, "de domme, rancuneuze stoot" van Caroline Gennez om de bekwame en verstandige, laathemdanarrogantzijnde Frank Vandenbroucke uit de Vlaamse regering te bannen. En onze gezinsleden zijn, normaal, allemaal zeer 'vrouwvriendelijk' geëmancipeerd én geïnspireerd, hoor. Ook onze mánnen ( moeten wel met zulke vrouwen!!) Maar man of vrouw maakt niet uit. Goed zijn in je vak télt. Dat is pas emancipatie!- terwijl onze kleinkids zich amuseerden nà hun spaghetti. Alleen Louis van bijna twaalf bleef al mee aan tafel zitten. Je zag hem zó groeien. Schitterend toch. Alleen het 'toetje' viel bij mij een beetje tegen. Iets té kléfferig . Maar zoals bij alles: " Les goûts et les couleurs ne se discutent pas!" See you.
Hoogzomer
Mensen, 'k ben hier weer! Heb eerst een weekje samen met man thuis vakantie gevierd. En dan twee weken in Spanje bij oudste dochter en kroost. Oliver van tweede dochter mocht ook mee. Vier kids en vier volwassenen. Was dus 'full house'. Maar we hebben het overleefd... Grápje! Hebben trouwens ook vaak 'yacht', het vroegere 'yatzee', gespeeld.Weer thuis viel mijn computer uit. Gelukkig is neef Stijn- "mijn steun en toeverlaat in bange dagen," noem ik hem altijd- hem komen repareren. Et voilà. En vandaag, hooggeacht publiek, verjaren dochter Karen en ik. Je weet wel "die van Libelle"! Vier-en-dertig jaar geleden was zij mijn liefste verjaardagscadeau ooit. Mooier kan je niet hebben hé. Ik was toen vijf-en-twintig... Ja, ja, folks, dochterlief is in haar mooiste leeftijd, vind ik. En voor mij komt tram zes eraan. Maar 'k heb nog een jaar tijd hé. 'k Vind het verschrikkelijk, kan het bijna niet geloven maar 'k wíl hét gráág wórden, hóór!! Herkennen jullie het, 'meisjes' van mijn generatie? Mijn kapper heeft vandaag z'n best gedaan. "Je lijkt net geen negen-en-veertig," beweerde hij. Wil hem voor één keertje graag geloven... Straks mijn mooiste, lichtgrijs, katoenen bloemetjesjurkje aan, met het diepe decolleté...Gele, hooggehakte pumps en dito-handtasje! En vanavond gaan we, met z'n allen, "souperen" in "De pastoor van Vremde". Nu mijn zus wellicht de oversteek gaat wagen naar dit nabijgelegen 'dorp' (?!) willen wij de plaatselijke 'culinaria' reeds uitproberen. Evaluatie volgt. Gelukkige moederkesdag gewenst aan alle dametjes-met kind en zaligzonnige hoogzomerdagen aan iedereen! Geniet, folks!
't Zomert!
Zalig hé! 's Morgens opstaan met de zon die met je flirt door een gordijnkier. Koffietje drinken op je tuinterras. 's Middags, snackje eten op een stadsterrasje of 'having a swim' in het zwembad van je zus! En allerlei, exotische slaatjes uitproberen. En 's avonds lekkerlang buiten tafelen met vrienden, cocktails drinkend ( caïpirinha's! Mmm!), en discussiëren over de samenstelling van de nieuwe, Vlaamse regering... Who cares! Met gelijkgestemde mensen die niet moeilijk doen. Die hun eigen, grote of kleine problemen even in de diepvries hebben gezet. En 'betrokkenheid' tonen. Gewoon vriendschappelijk onder elkaar. "These are a few of my favourite things..." Dat vind ik 'Zomer'. Meer moet dat niet zijn.
Yasmine, Michael, Farah et...les autres
Drie overleden iconen op een dag is wat te veel van 't slechte. Voor Yasmine is het zielezwoegen voorbij. Je zag haar echt van dag tot dag aftakelen in De rode loper. Een mooie, sterke, jonge vrouw overmand door (liefdes)verdriet en vermoeidheid. Bij haar was zelfmoord geen aandachtvragerij. Als ze iets deed, lukte het. Ook dát... Met Michael Jackson heb ik altijd medelijden gehad. Zo'n bijzonder tragische figuur. Vond hem een schattig jongetje toen hij "Ben" zong. Nadien is alles veranderd. De verschillende "schoonheids"operaties, de schandalen, ... Verworden tot een zielig, schuw, ongelukkig ... kind van vijftig. Bij gebrek aan de juiste begeleiding en ondanks al zijn 'money'. Met Farah zijn we volwassen geworden. We keken naar " Charlie's Angels", vonden haar en Ryan O' Neal een droomkoppel en lieten onze haren 'brushen' zoals zij. Maar haar verdere levensweg is zeker niet over rozen gegaan... Drie mensen die op hun manier 'in de kijker' liepen en waarvan het lot tragisch bezegeld werd op dezelfde dag." 't Is niet alles goud wat blinkt," zegt het spreekwoord. "The show must and will go on". Dat is de enige zekerheid.
59
Mijn man is vandaag jarig maar we vierden het gisteren. Ne-gen-en-vijf-tig! Hij sprak het, met verbazing, meerdere keren uit. Je kan het ook bijna niet geloven. Het leven gaat zo enorm vlug! Toen mijn vader tachtig werd, zei hij heel plastisch: "Van buiten zie ik er uit als 'nen ouwe hengst' en van binnen voel ik mij 'een jong veulen'. Wel, ik begin je meer en meer te begrijpen, vaderke. Ik kan het je alleen niet meer vertellen...Het was dus gisteren bij ons weer een gezellige boel, druk maar oergezellig. Hoop dat onze kinderen en kleinkinderen dát later zullen herinneren: bij oma en opa was het altijd zo gezellig! Drie-en-veer-tig jaar zijn manlief en ik nu al samen. Van ons zestiende... Waarvan achtendertig jaar gehuwd. Soms zou ik hem wel naar de maan kunnen schieten en... dat zal omgekeerd ook wel zo zijn. Maar toch blijven we elkaar heel graag zien en zijn we er, tot hier toe, altijd in geslaagd de barstjes te lijmen. Schoon hé! En ik... word negenenvijftig in augustus... Ménsen! Maar ik wil het graag worden, hoor. Zélfs zéstig. Sámen met hém!( Volgend jaar!) Proficiat, schat!
Vrouwenhumor 'onder ogen'
Hoorde gisteren twee grappige anekdotes -de eerste: een mop, de tweede: waargebeurd, verteld dóór vrouwen óver en vóór vrouwen- die ik u echt niet wil onthouden! I-" Een vrouw kijkt in de spiegel en zegt: "Kijk nu toch eens hoeveel rimpels in mijn gezicht... en mijn hals, en mijn uitgezakte borsten...en die Michelinbandjes in mijn rug ...en mijnen dikken buik... en al die cellulitis op mijn billen..." Waarop haar man: " Maar uw ogen zijn toch nog goed, hé schat!"II Een vrouw staat bij de bakker en zegt: " Geef mij dat klein, grof broodje daar in de hoek ook nog maar mee." Waarop de bakkersvrouw droog: " Madame, da's mijn spons. Ik ben aan't poetsen...!"( écht gebeurd!) Zelfrelativering is het begin van de wijsheid. Wie zei het ook al weer? Of ben ik zélf tot dat besluit gekomen? En alle toffe, verstandige vrouwen mét mij...
Seeing is believing
Eigenlijk is het toch wel spectaculair tot wat de wetenschap in staat is! Ik loop al van mijn achtste, zeer tegen mijn zin, met een bril op mijn neus. Dioptrie: -5, sterk bijziend aan het rechteroog. Een halve eeuw geklungel, bril op- bril af, en nu kan ik zien zónder. Fantastisch toch. Gelukkig is de brillenmode enorm geëvolueerd. Ook het 'ziekenfonds'brilletje heeft een hele weg afgelegd! Vond het niet eens zo erg meer om een bril te dragen... Kocht op geregelde tijden een ander brilmontuur. De dure, ontspiegelde, sterk verdunde glazen waren telkens een forse aderlating in mijn budget. Maar dat had ik er graag voor over. En toch, er gaat niets boven het veel bredere 'spectrum' dat mij nu geboden wordt. Figuurlijk had ik dat. Heel mijn leven al! Nu ook letterlijk! Wie weet, het levert misschien 'perspectieven' op, ook voor u, folks! Om in de Taalkring van "Het Zicht" te blijven... Koop binnenkort alleen nog elegante, sexy, flashy 'lees'brilletjes. Maar eerst nog... het andere oog... in augustus...
Several parties and one wedding
Mei was een feestelijke maand in onze familie en vriendenkring. Over het eerste feest heb ik u al uitvoerig 'kond gedaan'. Het tweede was een meer dan uitgebreide brunch ten huize ZusenSchoonbroer tgv de dertigste verjaardig van hun oudste 'spruit' ge-com-bi-n-é-é-rd met zusje's verjaardag. Zij werd íets ouder... Moeder en zoon: 'een paar apart', echte stiertjes, ( van mei!), twee mooie mensen zowel uiterlijk als innerlijk! De zaterdag ervoor was er het huwelijksfeest van Els en Bart. Met alles d'r op en d'r aan. En vooral een schitterende, stralende, gelukkige bruid -van kleinsaf bevriende dochter van bevriende ouders- en een fiere, verliefde bruidegom. Twee mensen die voor elkaar kiezen blijft toch altijd ontroerend en romantisch. Ach, schat, waar is de tijd? En toen deed zus haar verjaardag nog eens "dunnetjes" over met een drink voor de vrienden. En daar horen wij ook bij! Overvloedige, lekkere hapjes idem dito! Waar het feestvarkentje, meermaals, mee rondging. Wat een vriendin de grappige quote ontlokte: "Oef, ik dacht al, er staat zo weinig eten op tafel!"
Drie op een rij
Wel, hooggeacht publiek, de klus is geklaard! Heb dus een nieuwe lens. Loop nu met zo'n 'piratenschelpje' over mijn rechteroog! Straks mag ik naar de dokter voor de eerste checkup. Heb al een paar keer stiekem gepiept maar 'het zicht" zit toch nog wel achter een stevig 'rookgordijn'. Afwachten maar. Gisteren was het echt 'bandwerk'. Er stonden drie gemakkelijke stoelen naast elkaar in de dagkliniekkamer. Op de eerste had al een oud moedertje van 86 plaatsgenomen. Ik moest op de tweede: schortje aan, armbandje met naam en geboortedatum rond de rechterpols, klever met nog maar eens naam en gegevens op de borst. Om de beurt druppel en pilletje in oog. En stilzitten. Het dametje naast mij had er geen problemen mee. Ik wél. Binnen de kortste keren was mijn laken helemaal verfrommeld. En telkens als ik even rechtstond en terug ging zitten schoot mijn stoel een meter naar achter. Tot grote hilariteit van zus, mijn steun en toeverlaat, en ondergetekende. Zoiets werkt bij ons altijd op de lachspieren. Zien onmiddellijk het gekke van zo'n situatie in. Kregen allebei zelfs een stevige "reprimande" van de dienstdoende verpleegster. Waarom? Vergeten! Zus en ik hebben altijd wel een beetje een probleem met betuttelende authoriteit... Ondertussen was de derde 'bandgenote' gearriveerd en ook voor haar volgde hetzelfde stramien. Daar zaten we dan: drie op een rij met over ons... ook drie op een rij, onze escortes. Ik vroeg beleefd dat ik na afloop 'de speech' mocht geven "omdat ik in't midden zat" . En zus opperde dat" het spijtig was dat we niet elk met z'n vieren waren, dan hadden we kunnen kaarten... Mijn medezitsters werden jonger met het moment! Na om de beurt het verplichte plasje, kregen we de laatste druppel, eensgezind, in het oog en...een temestapilletje onder de tong. Het werd al bij al een gezellige boel in die ziekenhuiskamer. Enkel de champagne ontbrak. Bijna vergat iedereen waarvoor we gekomen waren! Zelfs bij de plichtsbewuste verpleegster kon er, achteraf, een lachje af. En toen zaten daar drie piratenvrouwen op een rij... De tijd was omgevlogen! Kijk, mensen, en zó kan het dus ook!
Lens
Het loopt niet altijd zoals je 't wil in't leven. Had zelf eventjes een "writer's block". Trek mij dan ook vanallles aan. Zit dan met heel wat ideeën maar kan ze niet uiten. Zo blijkt. Dat gaat van niemendalletjes- zoals het véél te lang laten aanslepen van de keuze in "welke firma er nu nieuwe ramen én een déur gaat plaatsen in ons huis!" Ik heb die keuze ál láng gemaakt maar mijn man is ...voorzichtiger en vooral... trager daarin. Van 'traagheid' krijg ik sowieso de kriebels! En ik heb zo de indruk dat vele, "iets belegen"heren zich daaraan bezondigen! Niets "hoeft" nog. Gelukkig zijn er ook nog dames! - tot grootse, wereldse of diepzinnige, filosofische overwegingen over micro- en macro-onrecht en de tragiek van het ouderworden. Om op dat eerste terug te komen. Ik vind dat veel in ons huis aan vernieuwing toe is. We wonen en, vooral, léven al vijfendertig jaar in die woning en sommige dingen zijn 'passé. Voilà, 't staat er. Ik zeg altijd: "Er is maar één iets waarin ik ontzettend trouw ben en dat is in de liefde!" Al de rest mag voor mijn part, op geregelde tijden, eens grondig gerestyled worden! En wij natuurlijk ook! Wel, vandaag ben ik aan vernieuwing toe! Moet een kunstlens laten aanbrengen. Mijn rechteroog is aangetast door staar en gelukkig kan men daar iets aan doen tegenwoordig. Mijn oma is, op vrij jonge leeftijd, blind geworden en die schrik zit er bij mij behoorlijk in! Iedereen verzekert me dat het een routine-ingreep is. Probeer me dus rustig te houden. Zal toch blij zijn "als 't er op zit!"
Feesten! (Feest 1)
Het feestvieren is bij ons weer eventjes voorbij. Alhoewel!? We startten op 3 mei jl. met het Plechtige Communiefeest van onze twee oudste kleinzonen. Louis wordt twaalf in november en zit in het zesde leerjaar. Victor wordt elf in oktober en doet de vijfde klas. Ze schillen dus maar elf maanden. Hij mocht kiezen: met broer of volgend jaar. Hij koos het eerste. Was ook praktischer met "het catechesevolgen" en de verplichte misvieringen... Twee knappe, jonge kerels 'in de dop'. Allebei een witte, lange broek aan. Louis met donkerblauwe streepjesvest, lichtblauw hemd met wit kraagje én... wit pochet! Victor: donkerblauwe blazer, blauwwit ruitjeshemd én... ditopochet ( ééntje van zijne peter, onze opa!) in borstzakje! Ze konden zó samen in Libelle voor een fotoshoot! De twee 'gentlemen' werden geëscorteerd door een prachtige 'lady': hun zusje. Hélène maakte het plaatje compleet. Zilvergrijs, zijden jurkje met felgroen lint achteraan gestrikt ( "Mama, kan jij dat er even opnaaien, please!"), zelfdegroene ballerina'tjes aan de voetjes, ditocolliertjemétstrik en een evengroene bloem in haar lange, blonde, ingevlochten haren! Onze dochter maakt er elke keer weer een erezaak van... en ze slaagt er telkens, met succes, in! Na de mis: gezellig samenzijn en lekker etentje met familie en vrienden. De symbolische ( én emotionele!) waarde van deze viering is en blijft van alle tijden, verschillende culturen, godsdiensten en gezindheden. Onze kleinzonen mogen 'groot' worden... "Waar is de tijd heen?" 'k Vraag het mij, meer en meer, af. Is dat een teken aan de wand?
Eindigheid
Soms word je plots geconfronteerd met je eigen eindigheid. Meer en meer ook als je ouder wordt. Mensen die er altijd zijn geweest vallen zo maar weg. Ineens. En alles gaat z'n gewone gangetje verder. Ben nu wel echt doemdenkerig bezig. Na de begrafenis van een vriend van je eigen generatie mag dat even, vind ik. Meer en meer besef ik dat je niets mag uitstellen. Dat nu nú is. Dat je gemiste kansen en onvervulde wensen moet invullen zolang je dat kan. Want je krijgt er maar één... Leven, bedoel ik.
1 mei!
Die dag hééft iets voor mij! Herinneringen aan een, verre, prille jeugd. Samen met papa naar Antwerpen met de trein. Naar de 1 meistoet gaan kijken. En de zon scheen ál-tijd boven Brabo want "Christus was ne socialist!" Verkopers met manden vol meiklokjesboeketjes op de Meir. En ik mocht er ook ééntje uitkiezen! Papa in keurig donkerblauw pak, wit hemd, streepjesdas én...wit pochet. Sociaalbewogen maar breeddenkend, vrijheid van mening hoogachtend. Rood maar niet fanatiek. Ik zie ze nog voorbij"defileren": de 'grote' Camiel Huysmans op kop, en 'de' Jos ( Van Eynde) waarmee vader "nog op 't stadhuis had gezeten", en 'zijn' onderwijzer uit de vijfde klas die hem ooit een oorveeg had gegeven omdat hij zat te dromen. Waarop ons bomma, verontwaardigd, naar school was gaan protesteren en de leraar, prompt, een koekje van eigen deeg had verkocht. - "Nè," moet ze gezegd hebben, "gij moet mijne zoon ni slage!" Ja, ja, in onze familie zijn er altijd vrouwen met karakter geweest! "Alle voordelen die ge hebt gekregen da's dankzij "de socialen!" Was een preek die mijn lieve moeder ook elk jaar moest aanhoren van haar schoonmoeder. Onze Antwerpse bomma had nog mee op de barricaden gestaan! En... mama beaamde dat altijd héél diplomatisch... Maar zij bleef 'een ersatz'... Zoete herinneringen aan een tijd van lang geleden en aan mensen die ik graag heb gezien ... 1 mei blijft een feestdag al is mijn politieke denken wel wat 'kleurrijker' geworden... Maar het rode zit er nog steeds bij en... ik blijf kritisch en alert! Ons bomma waakt hierboven!
Turks fruit
Morgen heel vroeg stijgen wij op, LL, richting Dalaman. Ja, mensen, 't is zover! Manlief en ik gaan, nog maar eens, naar de Turkse kust. Marmaris aan de Egeïsche zee deze keer.- Wat hebben jullie daar toch te zoeken? Vroeg een vriend. Wel, da's heel simpel: - 't Is een prachtig land, mooi van natuur, de mensen zijn er méér dan vriendelijk, 80% kans op zon en... 't is er, nog altijd, iets goedkoper dan in andere vakantieoorden. Mijn vriendinnen zouden er "voor de 'sacochen' " aan toevoegen. Maar eigenlijk is dat voor mij van ondergeschikt belang. Echt! Tot binnen tien dagen, folks. Bij leven en welzijn.
Vrolijk Pasen, Happy Easter...(2)
En voor de vrome lieden onder ons: "Ne zaa-alige Pasen!" Zaterdagavond hebben we met de, 'achtergebleven', kinderen en schoonkinderen een stapje in de wereld gezet: eerst lekker gaan eten en nadien tot laat buiten gezeten aan een cafeetje. 't Was echt al terrasjesweer! Zo eens zonder de, alleaandachtnaarzichtoezuigende, kleinkindjes heeft dat ook weer zijn charme hé. En dan krijgen 'onze grote kinderen' wat meer, ookvoorhenzobroodnodige, aandacht... 't Was dus héél gezellig en...rustig. Gisteren, paaszondag, zijn man en ik, alléén met zijn tweetjes, nog maar eens Antwerpen gaan verkennen- mijn vader's stad- mét de trein. Je zou fier geweest zijn, vaderke. Je stad lag er schitterend bij... " 'Main' stad!" zei hij altijd. We vlijden ons neer op diverse terrasjes, "Den Boer van Tienen", " 'tParlement in d'Hoogstraat" en, natuurlijk, "den Engel" op de Grote Markt etc... Gewoon mensjeskijken... En manlief dronk zijn 'bolleke' Koninck en ik...mijn plat waterke of koffietje... Ge weet wel "voor 't goeie doel, hé". En vandaag hebben we afgesproken met zus en schoonbroer. Gaan we, samen, aperitieven (plat water in een wijnglas!) en eten ( wéér een slaatje of toch eens paling in't groen? Erg toch hé als je zo'n Bourgondiërs bent als wij...en dat al vele generaties! En dan willen we nog afvallen ook!)...in een ons zeer vertrouwd restaurant waar onze Jeff, zoon van, "de zaal" doet. Ziezo, folks, onze paasdagen kunnen niet meer stuk en ik hoop voor jullie, van ganserharte, hetzelfde!
Vrolijk Pasen, Happy Easter...
"De Klokken" zijn bij ons vorige week zondag al geweest, met voorpaasbrunch ná. Oudste dochter en gezin vertrokken op skivakantie... Eén mailtje naar Rome en 't was geregeld! Ja ja, De Heilige Stoel heeft ook álle "moderne conveniences" tegenwoordig, inclusief high tech. Maar het ritueel van het eitjesrapen is gelukkig, heel ouderwets, bewaard gebleven! "De Klok van dienst" had zijn best gedaan! Hij maakt er dan ook, elk jaar weer, een erezaak van. Diverse, chocoladen eieren, kuikentjes, kippetjes, haasjes op fietsjes, hazinnetjes op brommertjes (!), hazenkoppeltjes ( voor ons Wimmeke en ons Anneliesje!), chocoladen Duvel ( -"Voor wie zou die nu zijn?" Eénstemmig: -"Voor ópá!"), mandarijntjes, t-shirtjes etc etc lagen, vakkundig tot op ooghoogte, zó voor het rapen... Alleen de grote jongens moesten hoog in de struiken klimmen om hun "buit" te bemachtigen... Meester Klok is een deugniet! Oliver en Hélène begonnen direct aan hun "strooptocht", manden in de aanslag! Ons Noortje bleef, minutenlang, krampachtig haar mandje in één hand, ongelovig, een beetje argwanend, het "klokkenveld" overschouwen. Die gaat gauw van wanten weten! En 'de grote mensen' keken, vertederd, toe en genoten van hun glaasje champagne ( één?!) op ons tuinterras. En de zon zond, de hele dag, haar warme stralen over het Lierse land... 't Waren geslaagde vijgen vóór Pasen, mensen, al zeg ik het zélf!
Laura
Een mens moet toch een beetje 'chance' hebben in 't leven, niet?! Gisteren was een schitterende dag, wel wat frisjes maar toch... Voor ons was het allang goed want... Laura was van de partij! Wíj hadden haar besteld en júllie, dierbaar lezerspubliek, konden er, gratis, van meegenieten! Graag gedaan, hoor! De kinderen, weliswaar met hun jasjes aan, hebben toch een paar uurtjes buiten in het zonnetje kunnen spelen. Noortje's feest was dus compleet geslaagd! En vandaag is het weer nóg mooier. Nog even en ik krijg weer zin om grote schoonmaak te houden... Volharden, Laura!
Noortje
Noortje verjaart. Zó drie, hé Noor! De jongste kleindochter van 'ons vijfspan'. Een fijn, lief, mooi, gracieus én grootogend "filletteje" dat weet wat ze wil! Een vroegrammetje hé. Geslaagde, vrij stabiele 'combinatie' met flink veel toefjes Hasseltse, Kortrijkse én...Lierse, excusez le mot,... " c-a-c' "...! Altijd mooi meegenomen als je dat van nature meekrijgt! Moet éérlijk toegeven: mijn moeder had dat óók! - "Mama, zou je't erg vinden als we haar verjaardagsfeestje bij jullie hielden? Jullie huis is véél ruimer..." Dus vandaag verwachten wij zo'n vijfentwintig (!) naaste familieleden voor 'de brunch'. Met ons Noor als stralend middelpunt. Happy Birthday, lieve schat van ons! Je nieuwe fietsje staat al klaar! Gauw nog een paar 'bonte' strikjes 'met krulletjes' eraan vastknopen voor 't effect!
Door de wind, door de regen...
Dat weer ook zo beu? Snakkend naar aangenamer weersvoorspellingen? Iedereen toch, zeker! Vorige week hebben man en ik al de halfjaarlijkse klus geklaard, gebruikmakend van een zonnedag: de grote ramen van de veranda aan de buitenkant grondig gepoetst, de teaken tuinmeubelen- met de hogedrukreiniger- ontmost en het tuinterras van 't zelfde! En daarna zijn we zalig in het zonnetje gaan zitten... Verdiend.Vorige zaterdag kon dat. Een mens herleeft toch hé als je de zon ziet. Ik heb zo het gevoel, van jaar tot jaar, dat het bij mij erger wordt. "Ik ga mee met de seizoenen", zeg ik altijd. Zou beter een lange winterslaap houden en dan in de lente 'herrijzen'. Pas op, ik verzet me daartegen, hé! Laat me niet gaan, hoor. Maar begrijp toch ook, meer en meer, waarom oudere mensen gaan 'overwinteren' in zonniger oorden... In de herfst hou ik wél van een beetje 'stormy weather', een wandeling in bonte kleurenpracht, een straal zon door die bonte kaleidoscoop en knisperende bladeren onder mijn, dan nieuwe, laarzen. Maar op 't eind van de winter wil ik áf van 'dat gewaai', van overslaande paraplu's en...van die hoge stappers. Modieuze of sportieve schoenen áán... in heldere kleurtjes. Maar volgende week gaat het de goede kant op. Sabine én Frank hebben het beloofd! ( Anxiously) waiting and seeing.
Louis is 'op ski'
Onze oudste kleinzoon is 'op sneeuwklassen'. Vorige week zijn dochter en ik hem en zijn schoolvriendjes gaan uitwuiven aan het station. Papa's hebben het meestal te druk daarvoor. Alhoewel...er zijn uitzonderingen. Het afscheid was even emotioneel als vijfentwintig jaar geleden. Toen ging zijn mama, voor de eerste keer, zonder ons op reis als zesdeklasser! Op het vertrekmoment pakten al die jonge mama's (en papa's!) hun kid nog eens stevig vast en vice versa. Je gunt het hem, hoor. Zeker. Maar, gevoelsmatig, is er niets nieuws onder de zon! - "Dag, mama, dag oma!" En weg was Louis. Het avontuur tegemoet. Gelukkig had ik mijn zonnebril op... Dochter niet... Wellicht reist hij binnen vijf jaar, bag-packed, de wereld rond... en gaat hij een jaartje nadien 'op kot'... en nog wat later alleen wonen...of met z'n vriendin... 't Is de normale gang, hé en mama's passen zich altijd aan. Dat móet ook. Maar het dóet je wát. Hét dóet je héél wát... Telkens weer. En echt wénnen...doet het nooit.
Groot offensief
Ben eraan begonnen, mensen! Ze moeten eráf! Zes kilootjes- zeg maar kilo's- zijn er deze winter bijgekomen. Hoe ik er in slaag om telkens terug aan te komen? Retorische vraag. Een lekker stoofschoteltje hier; een verrukkelijk taartje daar; een zalig, wit of rood wijntje... En de winter duurde toch héél lang hé!? Et voilà, ze zijn er terug bij! De diëtiste beweerde dat het nog meeviel... Maar ze zullen slinken, mensen! Veel gestoomde groentjes en patatjes, slaatjes, afgewogen, máger vlees en méér vis, twee sneetjes volkorenbrood als ontbijt, mágere yoghurt...etc etc...én één glaasje wijn op zaterdagavond! Het werkt, ik weet het. We kennen het allemaal hé. Wel, folks, bij mij is't offensief tegen de kilo's begonnen en... 't is niet meer te stuiten! Zeker met een paar, heuglijke feesten in't verschiet! En 'k wil een modieus jurkje aan... Jullie doen toch mee!?
Blijgezind
Elke dinsdag rijd ik richting Boechout. Haal dan mijn drie andere kleinkids van school. Eerst Hélène van haar, laatste, kleuterklasje. Volgend jaar ook al naar 't eerste! "Daa-ag, o-oma-a!" Lieve, knuffelHélènetje met de wijze oogjes. Rijden samen richting lagere school van "de jongens". Victor is altijd eerst. Lachend en lief komt hij aangelopen, zet zijn boekentas in de koffer en gaat naast zijn zusje zitten. En samen kijken ze, verheerlijkt, in oma's tas... School maakt je hongerig en dorstig en... dat weet 'ons'oma... En dan komt Louis eraan. Vaak mét en soms zónder vriendinnetje... Stoere boy. Mag al vooraan zitten in de auto. -"En, mannen, hoe is't geweest op school?"- "Heel leuk, oma!" Echt, mensen, daar kan je donder op zeggen. Al onze kleinkinderen gaan graag naar school! En dat is toch wel héél belangrijk én bijzonder, niet? Ze moeten er toch zoveel uren doorbrengen, hé. Louis en Victor zijn niet de grootste studenten. Hun mama moet er erg achter zitten om ze telkens te motiveren hun lessen, grondig, te leren en hun huiswerk, keurig, te maken. Dikwijls tot vervelens toe voor beide partijen! Mijn dochter verdient een gouden medaille ( voor moed en zélfopoffering én doorzettingsvermogen!). Écht. En mijn kleinzonen, soms, óók...een zilveren... Maar het zijn toffe kerels, zeer geliefd, sportief en sociaal, met veel vriendjes. En ze komen altijd blijgezind...uit school. Alleen dat huiswerkmaken en lessenleren zijn er te veel aan!
Grote boodschap
Maandag, donderdag en vrijdag haal ik Oliver van school. Komt meestal lachend aangelopen. Geeft een dikke zoen en knuffel en zoekt ondertussen, met zijn oogjes, in mijn tas naar 'een' flesje water, 'de' banaan, 'het' snoepje en 'het' koekje. In die volgorde. En dan lopen we samen naar "oma's huis" toe. Tien minuutjes stappen. Op het bruggetje kijken we naar de eendjes. En dan wordt het negen van de tien keer ineens erg spannend...zowel voor Oliver als voor oma. Want eens de schoolpoort achter zich gelaten gaan Ollie's darmpjes aan het werk. En élke keer, op hétzélfde moment, op dezélfde plaats ( nét ná het bruggetje!) "Nature calls' bij hem, met aandrang en gro-o-ote spoed!. Dan spurten oma en kleinzoon, als gekken, - nog één straatje, Ollie!- huiswaarts. Sleutel in het slot. De verlossing nabij... Oef, op tijd! 'De hond van Pavlov' kan daar, in de verste verte, niet aan tippen...
Pinokkio
Sorry, mensen, maar 'k moet het kwijt! Hebben jullie je gisteren ook zo geërgerd aan al die politici die zgz de waarheid kwamen vertellen? Wel dan was u, mét mij, gezond verontwaardigd. Pure 'comedia del arte'! Mediatraining toepassen om hun hachje te redden. Dat was het. Minstens twéé zullen er best gaan biechten. 'Ik heb gelogen, mijnheer pastoor,...zeven keer...min...of meer!' En de derde...daar heb ik helemaal geen woorden voor...Vraag me soms af waarom wij onze kids 'een geweten moeten schoppen', leren niet te liegen en ál-tijd de waarheid te vertellen ( want, schatten, die komt toch altijd uit!). Maar houden we hen dan niet ontzettend naïef? In de échte, de volwassen, wereld gaat het er he-le-maal anders aan toe, toch? Had het écht chic gevonden als één van hen had toegegeven dat er wel degelijk contact én beïnvloeding was geweest. Dat was pas groots geweest.Vond dat de commissieleden ook heel weinig kritische vragen stelden. Buiten de enkele 'obligate' van de oppositie bleef alles verdácht stil... Eerlijk, dames en heren, weet u nu nog voor wie u moet kiezen in juni? Ben waarschijnlijk zo'n naïeve, idealistische dromer... Maar ben niet de enige, denk ik, hoop ik... Zouden er vandaag niet een paar met een héé-éle lange neus rondlopen in de Wetstraat? Let's hope it! En "de Gust", onze favoriet, heeft ook al niet gewonnen! En dat is niet éérlijk, hé Ollie!
Konijn met appelmoes en... kroketjes
Ja, mensen, dat staat vandaag bij ons op 't menu! 't Is er het weer voor hé! Heel gewoon dus. Maar lék-ker! Naar het recept van mijn lieve moeder. Wél een beetje aangepast want zij gebruikte alleen volle roomboter in haar recepten... Zus en ik hebben jaa-aren nodig gehad om die opgespaarde vetlaagjes kwijt te geraken en nog steeds is het 'een struggle'... Gisteravond heb ik het al klaargemaakt. Vind een stoofschotel altijd lekkerder als het een nachtje heeft kunnen 'trekken'. Straks zal heel de bende weer op het appél zijn. Stilte voor de storm dus! Sinds onze jongste zijn job als leraar wiskunde geruild heeft- hij is nu eindredacteur sport bij een populaire krant. Met veel plezier, trouwens. Ja, ja, die zoon van ons heeft méérdere capaciteiten!- moet hij bijna elke zondag werken. De zondagse etentjes "met z'n allen bij 'ons' moeder en vader!"( zijn wij dat?) zijn dus schaarser geworden maar niet minder aangenaam! "Ze" komen nog altijd even graag.Terwijl onze kinderen en schoonkinderen gezellig zullen zitten keuvelen bij een lekker glaasje wijn ( met mijn man als alomtegenwoordige luisteraar!), een tapa'tje en een voorafsoepje, geven Hélène, Oliver en Noortje een zang-en dansconcert in de veranda. En Louis en Victor zullen, om de beurt, mijn computer 'onveilig maken' met het nieuwste spelletje Banditi. En dan wordt iedereen aan tafel geroepen! Met z'n allen aan de grote tafel "bij ons thuis". Wel, folks, daar kan ik nu echt van genieten, zie! Count my blessings every day.
Mother-in-law
Las laatst een artikel over de verhouding schoonmoeder-schoondochter als "de clash der titanen". En écht ik voelde mij niet aangesproken. Dacht onmiddellijk: "Zo'n soort van schoonmoeder ben ik niet en wil ik ook niet zijn!" Heb ze wel gekend bij de vorige generatie: schoonmoeders die jaloers waren op hun schoondochter, om welke reden dan ook... Of schoondochters die hun schoonmoeder verschrikkelijk "de duvel aandeden."Met nefaste gevolgen voor een gezonde 'schoon' relatie. Dat moeders ook jaloers kunnen zijn op hun eigen dochter gaat helemaal mijn verstand te boven. En toch bestaat ook dat fenomeen. Hoop dat deze generatie schoonmoeders ( de mei '68-ers!) er anders mee omgaat. Alhoewel... uitzonderingen bevestigen altijd de regel. En je moet ook een beetje geluk hebben met de partnerkeuze van je kinderen! (En omgekeerd: je schoonmama krijg je er, gratis, bij hé!?). Ik apprecieer, in elk geval, míjn schoondochtertje heel erg. (Onze schoonzonen zijn trouwens ook "de max", hoor!) Vind dat ze zeer goed omgaat met mijn zoon...( en dat is niet altijd simpel...! Ik zie hem doodgraag maar kén hém ook héél goed hé!). Ze stimuleert hem op allerlei gebied en maakt hem, vooral, gelukkig en... vice versa. Wat kan je nu nog meer wensen als moeder? Dat onze dochters de juiste partnerkeuzes zouden maken, daar was ik, bijna, van overtuigd. De meeste vrouwen hebben toch dat zesde zintuig mee, niet? Geef het maar toe, dames! Een beetje 'manipuleren' zit toch wel in ons bloed, niet? Voor onze zoon hoopte ik altijd op een toffe, lieve, verstandige, eerlijke en, als het even kon, knappe vrouw. Misschien ook wel een béétje uit eigenbelang... wat dat sympathieke, eerlijke en...verstandige betreft... En 't is uitgekomen! Blijkbaar heeft hij de zonodige aantrekkingskracht om meisjes voor zich te winnen. ( Die had zijn vader ook!!). Zijn vorige vriendinnetjes waren nl. ook niet mis... Maar Annelies is, 'met piek', de allerbeste voor hem! En hij voor haar. En als moeder kan je daar alleen maar blij om zijn. Op wederzijds respect voor elkaars eigenheid, gedeelde interesses en... vriendschap komt het tussen schoonmoeders en-dochters aan! Meer hoeft dat niet te zijn. En we drinken allebei ook graag een glaasje Chablis. Fout, jij liever Sancerre, hé Anneliesje! En ik lust het allebei. So what?!
Gust
Elke avond om 18.20 staat of gáát of móet bij ons Ketnet óp!- "Neen, Ollie, oma 'móet niks! Mág ik aub naar Ketnet kijken? "- Ómá,...?" ( Zelfs mijn halfuurtje 'Blok'plezier schiet er bij in!) 'Zo is er maar één- De Cup' is nl. Olivers' favoriete programma! Herkent u het, grandfolks? Nét vóór Ollie en Noortje naar huis, en hun bedje, gaan mogen ze dit nog even, bij oma en opa, zien. Kinderen zingen dan "grotemensenliedjes". En iedere dag wordt er een winnaar gekozen. Waarschijnlijk is dit 'voer voor psychologen' en de 'die-hards' onder de opvoeders, meestal consequente en zéér principiële ouders, zullen dit programma-onderdeeltje afkeuren... Heb me ook al weleens de vraag gesteld wat het nut is... Geef het grif toe ( de macht der gewoonte). Maar eigenlijk is het ook wel koddig. Al die mini-mensjes die "Mooie dagen..., Er is een nacht ( hum)..., Ik voel me zo verdomd alleen... ( Ciske de Rat was ook een kind!), 't Is altijd lénte (!!)... en... Ik mís je zó..." met veel enthousiasme zingen. Een Opwaardering van Hèt Nederlandstalige Lied, naar mijn bescheiden ( hum) mening. Óllie's uitgesproken favoriet is Gust. Een, ik schat, ongeveer negen à tienjarig, snoezig ventje. Zijn wat oubollige naam ten spijt. Maar die krijgt stante pede een meerwaarde zodra je dit toffe zangertje-in- de- dop ziet en, vooral, bezigziet en -hoort. Met zoveel vervoering dat hij zijn liedje zingt...Mensen, dáár kunnen vele, Vlaamse "performers" 'een puntje aan zuigen.' "Ik mis je zó, ik mis je méér en méér... Ik zie je in mijn drómen kéér op kéér..." Én héél onze familie valt méé ín... Gisteren waren dat Victor, Hélène, Ollie en Noortje uiteraard en... oma! Zélfs Louis liet z'n stemgeluid horen... In zéér intieme kring durft hij dat nog... Pas op, onze kleinkids kijken ook naar National Geographic, hé! En Klara staat ook, soms, op! En boeken dat ze lezen... Maar 'de Gust' is op dit moment, veruit, hun fa-vo-riet! Mag het even? Kinderen mogen van zoveel mogelijk markten thuis zijn, toch? En volwassenen... van 't zélfde graag!
Is dat 'the spring', madame?
Kreeg u gisteren ook opeens dat lentegevoel? Wat een flauw zonnetje en een iets zachter weertype kunnen teweeg brengen hé! 't Leek wel of iedereen, bij bosjes, weer buiten kwam. Langewintermoe. Naarnieuwelievelentesnakkend. Liep zowaar dat oude liedje van Toon Hermans- in gedachten, hoor!- voor me uit te zingen: "Is... dát... 'thé... spríng'..., ma-dáme?" Remember, kenners! Weet dat "één zwaluw nog geen lente maakt". En toch... De viooltjes bloeien weer!!
Krokus
Krokus loopt op zijn eind. Maar de paasvakantie wenkt alweer! Zo was het en zo zal het altijd zijn. Als je zolang leerkracht bent geweest, zitten die vrije dagen ingecalculeerd in je systeem. Je geeft les van de ene vakantie naar de andere. Het heeft bij mij echt lang geduurd eer ik daarvan afgekickt was... In het begin van de week had ik twee logeetjes: Victor van tien en Hélène van vijf. Ze vinden het fijn om zo eens alleen vertroeteld te worden en extra aandacht te krijgen van... "ons oma". Ook, en vooral, een prille tiener als onze Vic... De tweede in rangorde bij mijn oudste dochter. En 'ons oma' idem dito! Louis van elf ging bij een vriend logeren. Zo gaat dat met groterwordende kleinzonen. Het tweede deel brachten mijn man en ik in Centerparcs, 'Het Vennenbos', door. Samen met tweede dochter en haar gezin. Dat was pas pure nostalgie! Toen onze kinderen klein waren hebben wij de meeste van die parken 'uitgeprobeerd'. Altijd met Krokus of Pasen. We vonden dat een uitstekende tussenvakantie. Vooral omdat onze kids zo uiteenlopend in leeftijd waren ( en zijn). Onder het motto "voor elk wat wils". Het kinderhofje was er nog steeds... de roodenwitgeblokte gordijntjes incluis. En het overdekte zwemparadijs... Kitsch en compagnie en...tattoo's...! En friet- en hamburgerluchtjes... En zuurstokkleurige, veel te zoete maar zalige drankjes... Kids lo-ove it all! Ach, voor één keertje...en ze beloofden van 's avonds grondig de tandjes te poetsen... Ons leek het allemaal wat gedateerd maar Ollie en Noortje vonden het súper. Vooral toen tante Kim met kroost ons kwamen vervoegen. En zelfs nonkel Wim een dagje voor hen uittrok. Karen en Koen vinden deze midweekvakantietjes een mooie oversteek naar de lente toe. Een ontstressweekje voor het hele gezin. En dat vonden wij ook...toen... zo'n vijfentwintig jaar geleden. Kleine meisjes met lichte en donkere, lange haren liepen zingend en lachend naar het geitenzootje en stoere boys speelden voetbal op het grasveld... Net als weleer. En 's avonds waren zij (en wij!) héél moe van het vele "zwemmen". Als vanouds... Nostalgie in een notedop.
Shiatsu
Voel me terug veel beter. Heeft nochtans wat moeite gekost. Heb voor een shiatsu-behandeling gekozen. En het werkt! Shiatsu is Japans voor "druk met vinger op chi". Via duimdruk op de energiekanalen wordt de levenskracht van het lichaam opnieuw in balans gebracht. "Dankzij deze interne veranderingen," ik citeer, " verdwijnen onze symptomen en komen we dichter bij ons-ZELF." Wel, af en toe jezélf eens een schouderklopje geven mág. Tóch?Eigenlijk doen we dat véél te weinig. We zijn zo dikwijls bezig met anderen te bewieroken en te steunen...Wél, folks, kies nu ook eens een keertje voor jezélf! Dat is zelfbehoud. Wees maar eens (h)éérlijk egoïstisch. En je komt er zo héérlijk ontspannen vandaan. Echt een aanrader. Dóen!
Happy Birthday!
37 wordt ze vandaag. Vindt het de mooiste leeftijd voor een vrouw. Achteraf beschouwd... Zo tussen je dertig en je veertig ben je het sterkst. En mooi. En dat zie je aan haar. Ze is ontzettend druk met álles bezig... Haar kinderen, haar man, haar job, haar huis... Haar kids vooral. Ze is vrouw, moeder, lerares, opvoedster, keukenprinses en ... taxichauffeur... etc etc. En meer dan eens veel van die dingen, bijna, tegelijkertijd. En dan kookt ze wel eens over... Maar meestal doet ze't gewoon allemaal. Met de glimlach. Omdat ze sterk is, en vol energie, en zeer zelfstandig, en mooi, en begunstigd met heel wat kwaliteiten en... mijn dochter! Gelukkige verjaardag, Kimmeke!
Nieuw huis
Ben gisteren met jongste dochter en bevriende binnenhuisarchitecte naar Hasselt 'afgereisd'. Hebben het nieuwe, oude huis kritisch, van onder tot boven, bekeken en...goedgekeurd! Is een halfopenbebouwing in typisch eindjarenvijftig- beginjarenzestig villastijl van de vorige eeuw.´Tóen werden er nog, stevige, huizen gebouwd! ( Zou ons vader zeggen!) Witgeschilderde gevel, blauwpannetjesdak, donkere 'grilletjes' voor de geruite raampjes én...luikjes. Gelegen in een heel gezellige, rustige laan met bomen. Uitgevend op een wandelpad waarlangs een schooltje, crèche, speeltuintje én...voetbalveld! Op vijftien minuten, flink doorstappen, van het centrum. Gratis Stevaertbus op tien meter... Kan niet beter! Geef het, meer dan, toe!. Binnenin het huis zal er nog heel wat moeten gebeuren. Jongemensen wonen tegenwoordig graag in een oud huis... mét een ziel... Maar...wél aangepast aan de trendy noden van onze moderne tijd. Durf wel eens, kritisch, te opperen dat "elk huis een ziel krijgt, als je er maar lang genoeg in woont..." 't Moet de káns krijgen hé! Toen mijn lieve ( en dat meen ik écht!) schoonzoon me vroeg wat ik er van vond, antwoordde ik naar waarheid: " Ik vind het een heel mooi en gezellig huis en de omgeving is schitterend alleen... waarom moet het nu, per se, in Hasselt staan?!" Grápje. Schoonzoon kan daar tegen, hoor!
Geboekt!
Voilà, mensen, wij hebben geboekt! Als u dacht dat ik bij de pakken bleef zitten... "Jij hebt toch een brave man", zegt onze oudste dochter. ("Die zo al jouw 'noden' involgt...." Zie ik haar bijna hardop denken!) Potverdorie, maar onze papa, liefste schat, gaat zelf ook graag! ( Alleen hebben sommige heren der schepping het zo broodnodige 'zetje' nodig én 'hints'...). Half april reizen we dus met z'n tweetjes naar het Turkse Marmaris. Prachtige badstad aan de Egeïsche kust. Hebben ook maar ineens een goed hotel uitgekozen: het Maritim Grand Azur. Zou je van 'een leeuwin' nu anders verwachten? De naam is in elk geval veel belovend. De beelden en commentaren op internet ook. Dus wat houdt ons tegen? Vijftigplussers moeten toch niet meer, zo broodnodig, op 'de kleintjes' letten, hé. Sparen hebben we genoeg gedaan! En een beetje luxe hebben we, letterlijk en figuurlijk, zélf, verdiend! Tóch? Als je bovendien, zoals wij, niet in het hoogseizoen gaat, valt de prijs heel erg mee. Vooral als je- heel je, zogenaamde, actieve leven- altijd tijdens de schoolvakanties op reis bent geweest, met je eigen kinderschaar plus aanhang! Voel mij, bij toverslag, weer wat 'vinniger' worden. Ook doen, folks. 't Is een aanrader. "Iets om naar uit te kijken" hebben we toch allemaal nodig, niet? Nu nog die vermoeidheid de baas worden. Terug wat meer aan sport doen... En vooral... "ons wintervet" kwijt geraken...Laat ons eraan beginnen, ladies! And... gentlemen?!
Seizoensmoeheid
Hoe kan je nu zo moe zijn? Ik sleep me echt voort. Sta 's morgens moe op. Onvoorstelbaar. Eet kilo's fruit en groenten. Slik daarenboven vitaminepilletjes. En toch. Snak naar zon op mijn huid. Zalige warmte. Een zachte zeebries. Luchtige kleren en... blote, gebruinde benen. U ook? Zoek dat ietsiepietsie lente in de lucht. Ben al blij met een paar zonnestralen. Weet dat alles terugkomt. Ook de lente! Gelukkig maar. Duurt echter nog wel even... Man van Mij, wanneer heb je nog eens een weekje vrij? Een korte zonnevakantie zou zo deugd doen... Ook voor jou.
Profijt!
Zus en ik hebben vorige maandag een zeedagje meegepikt. Knokke onder een sneeuwtapijt. Was weer eens wat anders. 't Leek een echte slaapstad. Straalde complete rust uit. Combinatie vertrouwelijk onderonsje met zus en 'witte stilte'. Net wat ik nodig had! En in de meeste winkels nog, echt mooie en interessante, koopjes... We begonnen ons uitdagje zoals altijd... rijkelijk. "Noblesse oblige". Als je 't lang hebt.... Grápje! ( En onze mannen zich maar dood, hum, werken!) Mét een glaasje champagne ( ík tóch!)... én een koffietje...en een slaatje met gegrilde tonijn... voor de lijn! Zaa-alig. In een 'etablissement' aan de 'Place M'as-tu vu'. ( Deed haar bijnaam nu geen eer aan! Je kon de koppen tellen!) Zus hield het, sober, bij een plat watertje...en een koffietje...en een idemditoslaatje. Haar dieet houdt ze nog steeds vol. En mét zichtbaar resultaat! Bij 'Turnover' was het 70% op de wintercollectie. Zag, onmiddellijk, een snoezig, donkerblauw, leren vestje... Kon er niet aan weerstaan. 70% hé! Zus kocht zowel uit de oude als nieuwe collectie. Als je vijfentwintig kg bent afgeslankt mag dat wel, vond ze. En ik beaamde dat volkomen! Alles stond haar ook zo elegant! Kochten beiden nog wat 'hebbedingetjes'. Mooi meegenomen. De vriendelijke verkoopster aan de kassa vertelde bij elk kledingstuk hoeveel profijt we deden. Zus had 350 euro 'winst' geboekt en ik 400...! Op een uurtje! Zeg nu zélf. Hadden beter de hele boetiek leeggekocht. Hoeveel winst hadden we dán wel niet gemaakt?! Onze eega's mogen fier zijn op ons. 'Fortisboy' en 'Carman' kunnen van ons nog iets leren! Tóch?!
Mijn dochter gaat verhuizen
Wat zijn wij- zogenaamde- moderne, geëmancipeerde moeders toch ontzettend kwetsbaar hé. We weten, van bij het prille begin, dat we onze kinderen niet voor onszelf op de wereld zetten. Leven geef je dóór... We gunnen hen hun eigen manier van leven, hun zelfstandigheid en ontplooiing. Op allerlei gebied. Als ze maar gelukkig zijn! Dat heb ik mezelf ook steeds voorgehouden. Ik wou en wil geen moeder zijn, zoals mijn- de allerliefste- moeder, die, op de duur, alleen maar voor haar kinderen en kleinkinderen leefde... Heb een toffe echtgenoot, die ook graag aandacht krijgt... Plus nog andere, bredere interesses en vriendinnen. Die ik nu, meer dan eens, in de steek laat omwille van mijn kleinkids. En toch... Tweede dochterlief gaat, samen met haar man, Oliver en Noortje, weg uit ons provinciestadje... wonen in de stad van herkomst van onze schoonzoon. Heel logisch, vind ik ook, want hij is daar advocaat, aan gene balie, en moet vooral aan klantenbinding doen in zijn eigen stad en onze dochter en hun gezinnetje horen daarbij. Maar tussen gevoel en rede zit een hemelsbreed verschil en bij mij primeert, op dit moment, dat eerste. Ook al hou ik mezelf, constant, voor dat ik flauw en eng reageer. Ben een vat vol pure emoties. Altijd al eigenlijk...maar nu... "Zal ook wel iets met mijn 'baal'maand januari en de griep te maken hebben," prent ik mezelf in. Heb Ollie en Noortje toch, de afgelopen vier jaar, heel dikwijls opgevangen, van crèche of school gehaald, verzorgd, gekoesterd en geknuffeld... "Mens, doe toch niet zo chagrijnig! Ze gaan het land niet uit, hoor. En je hebt nog drie andere kleinkids die zich dolgraag laten knuffelen en verwennen!" Zegt mijn alter ego in mij. Och, en 't opent wellicht andere horizonten... Wees gerust, ik raak er wel overheen, hoor. En Hasselt is zo'n mooie, gezellige, culturele stad! En de mensen zijn er zo vriendelijk... Kom, minstens, één keer in de week op bezoek, folks! Mét of zónder onze papa... Ahum! Je mag me verwachten, schatten! Die mama's ( en vooral oma's!) toch, hé.
Virusinfectie
Mensen, 'k heb jullie even in de steek gelaten, hé. Neem het mij aub niet kwalijk. Had een virusinfectie. Niesneus, zere keel en wateroren... En dan die vervelenddroge, om niets 'geëxalteerde' luchtwegen. Je hoest bijna je hart uit je borst! En moe dat ik was. Voelde me nét géén tachtig... Iedereen die dit griepvirus onder de leden krijgt, kent het gevoel. Hoop dat ik er nu, eindelijk, vanaf ben. Neem elke dag een vitamineboost aan tonics en vitpilletjes om van die dekselse vermoeidheid af te geraken. Ga volgend jaar toch maar weer een anti-griepprik halen... 'Eigen schuld, dikke bult!'
Ik heb er vijf!
Vijf kleinkinderen heb ik al. Ja, ja. Onze twee dochters hebben niet stil gezeten! En onze, jongste, zoon is nog niet eens begonnen... En zó oud ben ik nu ook nog niet, hoor! 58 om precies te zijn. Maar 'k zie er véé-éél j.... Grápje. Een mens is maar zo oud als hij zich voelt, toch? Actief genoeg, in elk geval, om de kleinkids regelmatig van school te halen, hen te vertroetelen, hun lievelingsgerechtjes te bereiden, te verwennen als ze ziek zijn, lessen te ondervragen etc etc. Zeur wel eens maar doe het graag, héél graag. 'Mijn missie', noem ik het. Was vorige week, net als iedereen trouwens, helemaal van slag. Kindjes die afgeslacht werden. Mensen, toch. Hoe hou je 't voor mogelijk? En toch. Wat is er in dat "ziekelijk" ( geworden?) brein van die twintiger omgegaan om zo'n verschrikkelijke daad te plegen? "Mama, zoek, in godsnaam, geen redenen om die man te verdedigen!" Er zijn dan ook geen woorden voor. Toch zou ik het willen weten: " Waar en wanneer is het zaadje geplant opdat een kind tot zo'n onmenselijke moordmachine uitgroeit? Of zat het gewoon in zijn natuur?" Heb 34 jaar les gegeven. Kwam regelmatig zo van die 'sullige' figuren tegen. Ogenschijnlijk 'te braaf om dood te doen'. Dikwijls gepest en vernederd. Tot ze, moegetergd, iemand een neusbreuk kloppen... Gelukkig worden kinderen tegenwoordig veel meer begeleid en in lessen als "Leefsleutels" weerbaarder en mondiger gemaakt... Maar in Dendermonde waren het, ocharme, onschuldige 'dutskes' die geslachtofferd werden... Ga regelmatig Noortje en Oliver in het kinderdagverblijf halen. Zie daar ook soms dingen die niet door de beugel kunnen. Zoals een voordeur die, bij sluitingsuur, niet meer op de knip zit... Er zal weer allemaal, voor een tijdje, meer aandacht aan besteed worden. Maar foutjes zijn nu eenmaal 'des Menschen'. En tegen de vreemde kronkels van een zieke geest kan geen normaal denkend iemand op. Maar daar hebben de mama's en papa's van de twee vermoorde baby'tjes geen boodschap aan. Zij blijven met hun onnoemelijk leed achter. Net als de familie van de heldhaftige kinderverzorgster. Voor hen is het ergste gebeurd wat kon gebeuren. Oma en opa hebben hun vijf dierbare schatten dit weekend nog maar eens extra geknuffeld! Och, laat ze "'t kot" maar overhoop zetten en chips en koekjes morsen op het tapijt. 't Is zo gauw opgeruimd en weggepoetst...
'Lefties'
Toeval bestaat niet, zegt men. En toch... Schreef gisteren dat ik grootse verwachtingen koester in "deze linkshandige leeuw". En zie, wat lees ik vanmorgen in onze vertrouwde krant? : "Linkshandigen aan de macht". Vond het wel grappig. Ben nl zelf "een linkshandige leeuw(in)" van veertien augustus. Het jaartal doet er niet toe... 't Viel me op toen Obama zijn eerste document als President of the US of A ondertekende en... hij is ook van augustus hé. Vijftig jaar geleden was 'links schrijven' echt niet vanzelfsprekend. Gelukkig had ik een zeer moderne, vooruitstrevende en verstandige lerares in het eerste leerjaar. Ik 'mocht' met mijn linkerhand schrijven. Ben haar er nog altijd dankbaar voor. Er is één verschil tussen ons- het feit dat hij president van Amerika is buiten beschouwing gelaten en... nog een paar dingen...- Hij houdt nl zijn hand ( zoals de meeste linkshandigen) omgekeerd op een blad. Moet dus oppassen dat hij zijn tekst niet 'uitveegt'.Dat doe ik niet. Bij mij valt het amper op. Echt waar! Naar 't schijnt waren er bij de laatste zeven presidenten maar liefst vijf die de pen in de linkerhand namen of nemen. "Geen toeval," dixit neuropsycholoog Koen Baumers, "want linkshandigen zijn intelligenter én creatiever!!" ( Bewijs: Het Nieuwsblad van 23 januari 2009, p10 en 11!). Voilà, LL, nu hoor je't ook eens van een ander, hé. Maak me geen illusies, hoor!
You may say I'm a dreamer...
Ook zo genoten van het inauguratiefeest van 'the Obama family and friends'? Misschien is het allemaal een beetje te mooi om waar te zijn maar laat ons zulke momenten toch koesteren. Kreeg een déjà-vugevoel. Was nog maar een kind in de vroege sixties van de vorige eeuw maar heb het hervormingsproces toch heel bewust meegemaakt. Zie mijn ouders, zus en mij nog voor onze zwart-wit Gründig-tv zitten kijken naar de eedaflegging van JFK. Met zijn mooie, stijlvolle, hoogzwangere van John-John, Jackie en dochtertje Caroline. En de vreedzame protestmarsen op Washington voor gelijke burgerrechten met de ultieme, "I Have A Dream..." speech van Martin Luther King. "We shall overcome..." Remember. 't Kwam allemaal, beetje bij beetje, terug. En 't voelde goed aan. Nu zaten mijn twee oudste kleinzonen, Louis en Victor, ( 11 en 10) en hun zusje, Hélène ( 5), geïnteresseerd, mee te kijken. Naar al die ontroerde, hoopvolle medemensen. Bord op schoot vóór de tv! Voor één keertje mocht dat. Barack, doe je uiterste best! Minder verwacht ik niet van 'een linkshandige leeuw'.
Gouden raad
Kreeg van jongste dochter de raad om- "nu je voor Libelle blogt"- meer te focussen op mama en oma zijn dan op mei 68'er..." want dit is een ander soort tijdschrift, hé mama!" Ja, ja, van volwassen dochters "in 't vak" krijg je zo je instructies. Was er, toevallig ( hum), zelf ook al achtergekomen, hoor, maar toch lief om me er aan te herinneren. Zal mezelf geen geweld moeten aandoen want mijn overgrootste deel bestaat uit eega, mama én oma zijn. Maar gun me ook dat typischuniekvanmezelfzijnde, kritische partje dat, geregeld, eventjes zal 'doorschemeren'. Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is, hé. Maar, LL*, 'k zal mij gedragen, hoor... *LL: lieve lezeressen en lezers
Eindelijk!
Liefste lezeressen en lezers, ben hier weer! "Onkruid vergaat niet", zegt men, "maar 't zijn de kuren", hé. Ben blij dat ik weer mijn ding mag doen. Vroeger langs Milozineweg, nu via de Libelle-website. Maar 't blijft, tenslotte, in de ( Sanoma)familie. 't Lijkt wel of ik bevorderd ben want, zeg nu zelf, Libelle is toch een 'statussymbool' hé. 'Oude wijn behoeft geen krans', toch? Maar lekkere, oudere wijn in nieuwe glazen... kan toch dat ietsje, trendy, meer geven, nietwaar? En voor de Libellewebloglezers die nog nooit van Claire A (van mij dus!) gehoord hebben... Daar gaat verandering in komen! Ben ik zeker van. Liefs aan allen, van (jullie) Claire
Libelle cover
Libelle Blogs
Archief
- maart 2010
- januari 2010
- december 2009
- oktober 2009
- september 2009
- augustus 2009
- juli 2009
- juni 2009
- mei 2009
- april 2009
- maart 2009
- februari 2009
- januari 2009
- mei 2008
- april 2008
- januari 2008
- december 2007
- november 2007
- oktober 2007
- september 2007
- augustus 2007
- juli 2007
- juni 2007
- mei 2007
- april 2007
- maart 2007
- februari 2007
- januari 2007
- december 2006
- november 2006
