Libelle blogs
En nu even ernstig, paps
“Papa, wanneer ga je nu eindelijk een echte vriendin hebben?”
“Ik heb toch veel echte vriendinnen, schat?”
“Neen, je weet dat ik dat niet bedoel, paps,” zegt Maxime geërgerd. Met ernstige zaken moet men geen loopje nemen, zeker niet als ze door haar worden aangekaart. “Binnenkort ben je te oud om nog iemand te vinden. Of wil je de rest van je leven alleen zijn? Je moet niet denken dat ik hier blijf wonen tot mijn veertigste!”
Verder lezen "En nu even ernstig, paps" »
Recyclage
Heerlijk toch, die eerste zomerse dagen! Ik stel eens te meer vast dat het zonnige weer effectief het humeur beïnvloedt: iedereen loopt er vrolijker en vriendelijker bij. De eerste topjes verschijnen in het straatbeeld, terrassen worden buitengezet en het zal niet lang meer duren eer een zomerse loomheid ons veel te jachtige leven afremt. Maar eerst de lenteschoonmaak natuurlijk, een laatste winterkramp die traditioneel aan de huismoeder toegeschreven wordt, voor ze in een soort van zomerritme belandt.
Proces en product
Ik ben altijd jaloers geweest op vrouwen, omdat van hen gezegd wordt – en het is blijkbaar ook wetenschappelijk bewezen – dat ze meer procesgericht zijn dan productgericht. Af en toe worden mij “vrouwelijke” eigenschappen toegedicht, maar deze kwaliteit hoort er spijtig genoeg niet bij. Hoe graag zou ook ik willen genieten van elke fase bij een bepaalde activiteit, in plaats van altijd verkrampt te streven naar een resultaat. Het gaat zelfs zo ver dat in mijn harde schijf alleen het uiteindelijke doel opgenomen wordt, zonder rekening te houden met de gevolgen die de verschillende tussenstappen met zich meebrengen.
Verder lezen "Proces en product" »
Botsing der sexen
Wat me nu overkomen is! Je denkt dat zoiets altijd bij een ander gebeurt, een onbekende, of beter: je bent ervan overtuigd dat het je niet kàn overkomen, omdat het zo verschrikkelijk banaal lijkt. Niets is minder waar dan dat.
Verder lezen "Botsing der sexen" »
Libelle lezen
“Ik zie ze nog klaarstaan, met hun rugzakje. Maar papa kwam weer niet,” leest Maxime me voor. Ze kijkt me peinzend aan.
“Dat zou jij nooit doen, papa. Maken andere kinderen dat echt mee?”
Geïnteresseerd bladert ze verder in het nummer van Libelle.
Verder lezen "Libelle lezen" »
Overwerken
Ondanks het feit dat ik steeds probeer op tijd thuis te zijn om ’s avonds te koken voor mijn kinderen, loopt er af en toe een vergadering uit, zoals vandaag. Gehaast neem ik even plaats op de stoel achter mijn bureau en toets mijn thuisnummer in op het telefoontoestel. Bijna onmiddellijk wordt de hoorn aan de andere kant van de lijn opgepakt.
Nerofeest
Mijn vader, hun grootvader heeft zich wat op zijn nek gehaald. Hij heeft al zijn kleinkinderen bij hem thuis uitgenodigd om zelfgebakken wafels te komen eten. Door hun drukke agenda’s slaagt de jonge garde er hoe langer hoe minder in om de familienestor met een bezoek te vereren. Niet dat het aan goede wil en intenties ontbreekt, maar het komt er gewoon niet van…
Vaderschapstijd
“Toch wel tof dat minister Kathleen op TV zegt dat ze ook aan vaders meer tijd wil geven om zich met de kinderen bezig te houden” Maxime kijkt me een beetje meewarig aan, terwijl ik de laatste borden afdroog en in de kast stapel. “Als ik niet zoveel huiswerk had, zou ik zeker meehelpen.”
Verder lezen "Vaderschapstijd" »
Teenage kicks
“Krijg ik een elektrische gitaar?” vraagt Alexander. “Al mijn vrienden hebben er één.” Dat is dus tegenwoordig de norm. “Kunnen al jouw vrienden er ook op spelen?” Mijn gereserveerdheid is enigszins gerechtvaardigd. Mijn zoon kan bij mijn weten geen noot muziek lezen; hij zal het bijgevolg op het gevoel moeten doen. De geschiedenis leert ons dat deze gave slechts kan worden toegeschreven aan uitzonderlijke talenten.
Verder lezen "Teenage kicks" »
Doordrijvers
Gisteren was het weer van dattum: een etentje bij een bevriend koppel thuis, heel informeel, gezellig wat hapjes en drankjes. Bij het binnenkomen, tijdens het kussen, telde ik als een neuroot vliegensvlug de bestekken op de fraai gedekte tafel: ééntweedrieviervijfzes. De gastvrouw en gastheer hadden dus een nieuwe kandidate uitgenodigd. Ik kon het al vermoeden, omdat er bij de invitatie teveel gevraagd werd of ik iemand ging meebrengen. Nu, als ik het niet van plan was, zouden zij deze taak wel voor mij opnemen. Zij wisten toch wel met wie ze me konden gelukkig maken, of niet soms?
Filosofische Gesprekken
Maxime ligt onderuit gezakt in de club, ik lig in de sofa. Beiden kijken we naar een of ander onbenullig programma op TV. Er wordt een tijd helemaal niet gesproken, zoals dat alleen kan bij personen die elkaar al lang kennen en deze vorm van stilte niet als ondraaglijk beschouwen. Als er iets wordt gezegd, zal dat van essentiële aard moeten zijn.
Verder lezen "Filosofische Gesprekken" »
De Ware
“Overdrijf je niet met dat liefje van jou?” vraag ik. Je bent tenslotte amper zeventien en jij spreekt over je schoonouders alsof jullie al een tijdje jullie zilveren jubileum gevierd hebben.”
“Paps, jij moet niet zo overdrijven.”
PC Prive (Moderne Communicatie deel 2)
Sinds de verbouwingen aan het achterhuis kunnen we slechts gebruik maken van één sanitaire voorziening in de badkamer op de eerste verdieping. ’s Morgens is het meestal aanschuiven, omdat groot of klein gevoeg, wassen en tanden poetsen om beurten in diezelfde ruimte moeten gebeuren. Max, die sinds kort overdreven veel aandacht heeft voor het andere geslacht, doet elke ochtend voor de lavabospiegel lovenswaardige pogingen om zich van haar beste kant te tonen. Dat kan een tijdje duren. Maar het is Alexander die de gele trui krijgt, omdat hij de origineelste manier gevonden heeft om de tijd voor een dagelijkse was- en plasbeurt aan papa en zus te ontzeggen.
Verder lezen "PC Prive (Moderne Communicatie deel 2)" »
Moderne Communicatie deel 1
Wonderlijk toch, hoe mijn zoon Alexander zijn contacten met de buitenwereld blijft verzorgen. De complexiteit van die communicatie en de schijnbare vaardigheid die hij daarbij aan de dag legt dwingen mij zijn activiteiten in dat verband telkens weer met een stijgende verbazing gade te slaan. Zowat elke avond zit hij in opperste concentratie achter zijn laptop, terwijl hij zich enkel bewust is van de digitale realiteit en al de rest rondom zich vergeet. Soms ontlokt hij mij een zucht van opperste verbazing, als hij razendsnel met tien tokkelende vingers alweer een boodschap naar de andere kant van de straat, of het dorp, of Vlaanderen, of België, of nog verder stuurt. Vroeger waren er de beruchte cursussen dactylo van Scheidegger, maar bij Alex lijkt het een gave te zijn: hij typt en typt dat het een lieve lust is en zodoende schoolt hij zichzelf in de kunst van het tienvingerige typen. Natuurlijk weet ik niet of zijn teksten foutloos zijn – als vader heb ik geen inzage in die geheime conversaties; de techniek beheerst hij echter volledig.
Verder lezen "Moderne Communicatie deel 1" »
Mijn dochter wordt groot, soms groter dan ze is
Dochter Max heeft me enkele dagen geleden haar ticket laten zien. Ze was zo fier dat ze met haar vriendin naar het festivalletje mocht, enkele popgroepjes die overdag en ’s avonds in de gebouwen van haar school zouden optreden. Vanaf 23 uur volgde er een fuif, maar daar moest men minimum zestien voor zijn. Met haar twaalf komt ze dus nog ettelijke jaren te kort. En om 21 uur 30 stipt zou ze terug thuis worden verwacht. Het evenement vormde kort samengevat een eerste test in het geven van vrijheid (vanuit de ouder) en het omgaan met de grenzen van die vrijheid (vanuit het kind).
Verder lezen "Mijn dochter wordt groot, soms groter dan ze is" »
Libelle cover
Libelle Blogs
Archief
- juli 2009
- juni 2009
- mei 2009
- april 2009
- maart 2009
- februari 2009
- januari 2009
- mei 2008
- april 2008
- januari 2008
- december 2007
- november 2007
- oktober 2007
- september 2007
- augustus 2007
- juli 2007
- juni 2007
- mei 2007
- april 2007
- maart 2007
- februari 2007
- januari 2007
- december 2006
- november 2006
